31 Μαρτίου, 2010

Η σκάλα

Η σκάλα


Γιατί οι ανώτεροι άνθρωποι έχουν την τάση να γίνονται μάρτυρες; Δεν μιλάω για τους ανώτερους πνευματικά, αλλά απλά για τους ανθρώπους που είναι καλύτεροι από τους άλλους. Είναι ουτοπικό να πιστεύουμε πως δεν είμαστε καλύτεροι από κάποιους. Ισότητα δεν υπήρξε και δε θα υπάρξει ποτέ. Θεωρείται μετριοφροσύνη να "ρίχνουμε" τον εαυτό μας στο επίπεδο κατώτερων υπάρξεων. Θεωρείται μετριοφροσύνη να μην αποδεχόμαστε και επιδεικνύουμε τις αρετές μας και τα προτερήματά μας. Αλλά από ποιους θεωρείται μετριοφροσύνη; Φυσικά από αυτούς τους ίδιους που δε θα μπορέσουν ποτέ να φτάσουν και να αγγίξουν κάτι παραπάνω από τη μικρή και ασήμαντη ζωή τους.

Δε θέλουν να βλέπουν το καλύτερο όχι μόνο από φθόνο, αλλά γιατί όσο ανόητος και να είναι κάποιος, αναγνωρίζει αυτή την ανωτερότητα και τον πονάει. Μπορεί κάποιος να ισχυριστεί πως είναι εγωιστικό να "πονάς" έτσι κάποιον άλλο. Είναι; Είναι εγωιστικό να θέλεις να ανοίξεις τα μάτια τους; Να ξεπεράσουν τα εμπόδια που τους έχουν στήσει και που οι ίδιοι συνεχίζουν να τρέφουν, για να φτάσει κάτι άλλο; Και αν μπω στη διαδικασία να αναλογιστώ ποιος πονάει περισσότερο, νομίζω πως δε χρειάζεται και πολύ σκέψη.

Και παρόλα αυτά γινόμαστε μάρτυρες. Εμείς οι ίδιοι πλάθουμε απίστευτα σενάρια, στα οποία για κάποιο λόγο εμείς φταίμε και εμείς πρέπει να πληρώσουμε. Γιατί; Επειδή πολύ απλά, αναλογιζόμενοι τις πράξεις και τις συνέπειες, πάντα βρίσκουμε κάτι που ίσως θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει διαφορετικά, καλύτερα. Γιατί για έναν άνθρωπο που έχει φτάσει στην αρχή μιας σκάλας, η κορυφή της είναι ο προορισμός του. Γιατί για έναν άνθρωπο που έχει ανακαλύψει πως δεν είναι έρμαιο, άβουλο ον που υποτάσσεται, πάντα θα πιστεύει πως θα έπρεπε να είναι ακόμα καλύτερος. Πιο δυνατός. Από τι; Από τα δεσμά του και από τους δεσμοφύλακές του. Ότι/όποια και αν είναι αυτά. Και γυρίζουμε το κεφάλι μας και κοιτάζουμε τα σκαλιά που έχουμε ανέβει ως τώρα, όχι επειδή ευχόμαστε να αλλάζαμε το μονοπάτι, αλλά για να δούμε που πατήσαμε λάθος, που δεν ήμασταν αρκετά σταθεροί, ώστε η μετέπειτα πορεία μας να είναι πιο ορθή.

Εκείνη η ανάπαυλα σε εκείνο το σημείο πονάει περισσότερο από κάθε φθόνο και μικροπρέπεια αυτών που βρίσκονται στη βάση της σκάλας και δεν την βλέπουν καν. Είναι ευτυχισμένοι στην άγνοιά τους. Εσύ όμως τους βλέπεις και η μοναξιά σε αυτό το ταξίδι είναι πολλές φορές αβάσταχτη. Πως είναι εγωιστικό αυτό; Και η σκάλα όλο και συνεχίζει και εγώ μαζί της. Και συνεχίζω να "τιμωρώ" τον εαυτό μου για κάθε σκαλί που πάτησα "λάθος". Πολλές φορές ξεκουραζόμαστε περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Ψάχνουμε να βρούμε το κουράγιο για να συνεχίσουμε να ανεβαίνουμε. Μερικές φορές αργεί πάρα πολύ. Άλλες φορές είναι μπροστά στα μάτια μας και δε το βλέπουμε καν. Φταίμε εμείς; Φταίω εγώ; Ο μάρτυρας μέσα μου λέει πως ναι. Όφειλα να δω αυτή την μικρή αχτίδα ακόμα και αν δεν είχα τα μέσα. Όφειλα να τα βρω. Όχι για κάποιον άλλο, αλλά για εμένα. Γιατί πρέπει να είμαι καλύτερη από αυτό που είμαι τώρα. Γιατί όσο ανεβαίνω, ο δρόμος γίνεται πιο στενός πριν φτάσει στην κορυφή του και ο εαυτός μου, με όλα αυτά τα άχρηστα πράγματα που τον έχουν φορτώσει από τη βάση, δε θα χωρέσει να περάσει.

Οπότε ας γίνω μάρτυρας για λίγο, σε εκείνη τη μικρή ανάπαυλα. Και ας τιμωρήσω τον εαυτό μου που δεν έμαθε από τα λάθη του ή που δεν είδε τις παγίδες. Αρκεί να συνεχίσω να ανεβαίνω.

1 σχόλιο:

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα