24 Μαρτίου, 2010

Συνήθειες, άγνοια, επιθυμίες και αδιαφορία...



Υπάρχουν πράγματα που δε μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτό είναι η μοίρα. Υπάρχουν πράγματα που δε θέλουμε να αλλάξουμε. Αυτό είναι η συνήθειά μας. Υπάρχουν πράγματα που νομίζουμε πως δε μπορούμε να αλλάξουμε. Αυτό είναι η άγνοιά μας. Υπάρχουν πράγματα που προσπαθούμε να αλλάξουμε. Αυτό είναι η επιθυμία μας. Υπάρχουν πράγματα που δε μπαίνουμε καν στον κόπο να τα αλλάξουμε, παρόλο που μπορούμε. Αυτό είναι η αδιαφορία μας.

Τί είναι όμως τα καθένα από αυτά; Η μοίρα; Έτσι ονομάσαμε τη δύναμη που είναι πάνω εμάς και τις αποδίδουμε ορισμένες ιδιότητες, όπως το γεγονός πως καθορίζει τη ζωή μας. Είναι, όμως, γελοίο να ακούς κάθε φορά που κάτι συμβαίνει ότι ευθύνεται η μοίρα. Δεν είναι τα πάντα στη ζωή μας προκαθορισμένα. Φανταστείτε τη ζωή μας σα μια ευθεία γραμμή. Αυτό που κάνει η μοίρα, είναι σε ορισμένα, όχι τυχαία, σημεία πάνω σε αυτή την ευθεία να τοποθετεί κάποιους κόμβους-γεγονότα τα οποία συνεπάγονται κάτι άλλο. Από εμάς εξαρτάται πως θα χειριστούμε αυτά τα γεγονότα, αν θα τα αφήσουμε δηλαδή να μας οδηγήσουν και κάπου αλλού... Μια γνωριμία, τυχαία φαινομενικά, μπορεί να αποδειχθεί και ο έρωτας της ζωής σου ή έστω κάτι σημαντικό...

Η συνήθεια; Η ρουτίνα ορίζεται ως κάτι το επαναλαμβανόμενο, κάτι στο οποίο κατά κάποιο τρόπο εθιζόμαστε. Όταν όμως η ασχολία μας δε μας προσφέρει τίποτα, είναι εξουθενωτικό, σωματικά και ψυχολογικά. Η κατάσταση αυτή ρίχνει την άμυνά μας και στο τέλος το θεωρούμε αδύνατο να αντισταθούμε, να την αλλάξουμε. Συνήθεια είναι να βλέπω κάθε μέρα τα ίδια άτομα, να τρώω το ίδιο φαγητό, να είμαι σε μια σχέση ανούσια, να αναπνέω τον ίδιο αέρα... Είμαι συνηθισμένη να μιλάω μόνη μου, γιατί κανείς δε με ακούει... Είμαι συνηθισμένη να βλέπω δυστυχία γύρω μου...

Η άγνοια; Οι παρωπίδες που φοράμε δε μας αφήνουν περιθώρια για να "δούμε" κάτι άλλο, εκτός της δικής μας πραγματικότητας. Έχουμε αποκόψει κάθε δεσμό με τους γύρω μας, εκτός των τυπικών (μη μας πουν και αντικοινωνικούς, ενώ στην ουσία αυτό είμαστε). Που έχει χαθεί η επικοινωνία; Μήπως την είδε κανείς; Είναι πίσω από τις λέξεις... Είναι κάτι πιο βαθύ που έχουμε ξεχάσει. Είναι το να σε καταλαβαίνω χωρίς να χρειάζεται να μιλάς... Απλά κοιτώντας με. Αυτή η ιδιότητα είναι τόσο σπάνια σήμερα που έχει λάβει πλέον τον τίτλο του "χαρίσματος"... Αποτέλεσμα; Άτομα σαν εμένα και εσένα που έχουν ανάγκη από αυτή την επικοινωνία να νιώθουν άδεια...

Η επιθυμία; Ο άνθρωπος είναι ένα "εργοστάσιο" επιθυμιών! Όλο μας το είναι περιφέρεται γύρω από αυτές. Επιθυμώ να μπορούσα να πετάξω μακριά από όλα αυτά. Από τις κενές λύπες και χαρές, από τα αδιέξοδα, από τα ταμπού, από εμένα. Πολλές φορές είναι ασφυκτικό να είσαι ο εαυτός σου.

Η αδιαφορία; Ό,τι και να πω λίγο θα είναι. Αδιαφορία για τους πολέμους, για τη φτώχεια, για την πείνα, για το θάνατο, για τη ζωή, για τη δημιουργία, για την ευτυχία, για το συνάνθρωπο, για τη βία, για την εγκληματικότητα, για τα πάντα, καλά ή κακά, όμορφα ή άσχημα! Και μένω να κοιτώ γύρω μου έκπληκτη, ψάχνοντας και ξαναψάχνοντας για κάτι, χωρίς να ξέρω τι. Ανθρωπιά; Συμπόνια; Ενδιαφέρον; Κάτι για να πάρω κουράγιο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα