15 Απριλίου, 2010

Συναισθήματα

Συναισθήματα


Συναισθηματισμοί... Ανάγκες για ανθρώπινη επαφή, για κατανόηση, για αναγνώριση. Για αγάπη, για έρωτα και φιλία. Καθόμαστε και τα ψάχνουμε τόσο απεγνωσμένα πολλές φορές που καταλήγουμε να τα ζητάμε ή ακόμα και να τα απαιτούμε από λάθος άτομα. Που στην ουσία αυτοί δε φταίνε σε τίποτα εάν δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις δικές μας προσδοκίες. Τελικά, όμως, τί είναι όλα αυτά; Μας κάνουν αδύναμους; Ευάλωτους; Πως ανοιγοκλείνεις το διακόπτη;

Τι υποτίθεται ότι περιμένουμε να βρούμε; Όλοι κάτι θέλουμε, όσο εγωιστικό και να είναι, αλλά και πάλι ποτέ δε το βρίσκουμε. Ξέρουμε εμείς οι ίδιοι τι θέλουμε ή απλά αρπάζουμε ότι βρούμε για να ικανοποιήσουμε προσωρινά την πείνα μας, μέχρι να μπει κάτι καινούριο στο μενού;

Γιατί θεωρείται απάνθρωπο να δίνεις σύμφωνα με αυτά που παίρνεις και αν αυτά δε σου αρκούν, να βρίσκεις κάτι άλλο (για κάθε είδους ανθρώπινη σχέση); Γιατί κάποιος πρέπει να είναι ο κατηγορούμενος; Και από την άλλη, εκθειάζεται η έλλειψη σεβασμού προς τον ίδιο μας τον εαυτό, ότα δίνουμε παραπάνω απ'όσα αξίζει κάποιος, όταν γινόμαστε "χαλάκι". Αυτού του είδους οι "μάρτυρες" είναι οι πιο αξιολύπητοι. Υποβιβάζουν τον εαυτό τους και τον σέρνουν σε βούρκους και περιμένουν οι άλλοι να δουν την "αυτοθυσία" τους και να τους πουν και μπράβο; Ας σοβαρευτούμε λίγο. Μη μπερδεύουμε την αξιοπρέπεια με τον εγωισμό.

Αγάπη και φιλία είναι σεβασμός. Είναι κατανόηση των αναγκών και επιθυμιών και των δικών μας αλλά και των συνανθρώπων μας, και όχι εξαναγκαστική ικανοποίησή τους. Δεν είναι θέμα υποχωρήσεων. Απλούστατα βλέπεις, αλλά δεν απαιτείς να σου δώσουν κάτι που είτε δε θέλουν είτε δε μπορούν να δώσουν. Εάν δε σου είναι αρκετό, το ξεκαθαρίζεις και απομακρύνεσαι.

Φυσικά θα βρεθούν πολλοί καλοθελητές που θα κρίνουν και θα κατακρίνουν, αλλά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ανθρωπάκια που μέσα στη μιζέρια τους ψάχνουν να βρουν κάτι αιώνιο, σε έναν κόσμο που εξ'ορισμού φθείρεται. Λέξεις όπως "αιώνιος" και εκφράσεις όπως "για πάντα" δε χωρούν στα συναισθήματα. Δε θα ζήσουμε για πάντα ούτε θα είμαστε οι ίδιοι μέχρι να πεθάνουμε. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι σεβασμός και όχι φρούδες ελπίδες που τρέφουν τον εγωισμό μας. Εϊναι πολύ λογικό να μην αγαπάμε και να μη μας αγαπάνε αληθινά όταν αδυνατούμε να σεβαστούμε τον εαυτό μας, υποδουλώνοντάς τον σε ανούσιες απαιτήσεις και προσδοκίες.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα