07 Μαΐου, 2010

Κάποιος πρέπει να φταίει

Κάποιος πρέπει να φταίει


Τα αστικά λεωφορεία της Θεσσαλονίκης είναι απλά τα καλύτερα! Ακούς θεϊκά πράγματα εκεί μέσα...

Αφού πέρασα 2 ώρες να τρέχω πέρα-δώθε στην Τσιμισκή για να πληρώσω λογαριασμούς, κοιτούσα γύρω μου τους ίδιους Έλληνες που στήριζαν την πορεία των προηγούμενων ημερών, φορτωμένους με σακούλες να σεργιανίζουν ανέμελα, κουβαλώντας τα ψώνια τους. Αν αυτό εννοούν ότι δεν έχουν χρήματα και αν έτσι θρηνούν για τους 3 συνανθρώπους μας που χάθηκαν, τότε τι να πω...

Και μετά ήρθε η μεγαλειώδης στιγμή του αστικού. Μαζί μου ανέβηκε μια αλλοδαπή με το παιδάκι της, που άρχισε να ζητιανεύει μόλις ξεκινήσαμε από την Κολόμβου. Και εκεί ήταν που οι κλασσικές θείτσες, με το φτιαγμένο μαλλί και τις άπειρες σακούλες, άρχισαν να "φιλοσοφούν".

Η συζήτηση ξεκίνησε με την κλασσική ατάκα "ούτε εμείς έχουμε αλλά δε ζητιανεύουμε!". Εκεί ήταν που κοίταξα απορημένη τις σακούλες τους με τα ψώνια... Γιατί προφανώς μεν οι θείτσες έχουν να φάνε και με το παραπάνω, αφενός δε, δεν σκέφτονται ότι υπάρχει μια μικρή, έστω, πιθανότητα αυτή η γυναίκα να τρώει ξύλο εάν δε γυρίσει με "μεροκάματο" σπίτι.

Στη συνέχεια πήραν και οι δυο τους, προεδρικό ύφος και άρχισαν να φωνάζουν "αυτοί φταίνε!!", εννοώντας φυσικά τους κακούς γνωστούς-αγνώστους που επιτρέπουν στους αλλοδαπούς να περνάνε τα σύνορα. Εκεί προσπάθησα ειλικρινά να κρατηθώ, για να μη γυρίσω να τις ρωτήσω πόσες φορές έχουν προσλάβει "αλβανούς" για να τους ξεχορταριάσουν τον κήπο ή για να τους σοφατίσουν το σπίτι. Αλλά όχι! Αυτό δε μετράει!

Τρομάρα τους! Όχι δε φταίει ο νεοέλληνας για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Φταίει ο παλαιο-έλληνας! Η μητέρα σου, ο πατέρας του, ο παππούς μου και η γιαγιά μου. Στο σχολείο είχαμε όνειρα. Είχαμε ελπίδα και θέληση και ενέργεια. Μέχρι που ήρθαν οι πανελλήνιες και όλοι αυτοί οι καλοθελητές μας είπαν "άσε το τι σ'αρέσει και δήλωσε κάτι που έχει σίγουρα λεφτά μπας και δεις άσπρη μέρα! Δεν πλήρωνα φροντιστήρια για να πας να γίνεις ηθοποιός!".

Ήθελα κάποτε να κατακτήσω τον κόσμο! Και εδώ και χρόνια οι "δικοί μου άνθρωποι" μου λένε να πάρω το πτυχίο μου, να βολευτώ κάπου (με τη βοήθεια του Χ βουλευτή που βρίζανε προχθές), να κάνω οικογένεια που δε μπορώ να φροντίσω και όταν έρθει η στιγμή να πεθάνω ήρεμα και ωραία.

1 σχόλιο:

  1. Έξυπνο άρθρο!Αααα τους παλιοέλληνες!Πάντως μην βολευτείς υπάρχουν πολύ μαζί κι εγώ που σταδιακά στρεφόμαστε στο αντισυμβατικό.Θα κάνουμε ότι θέλουμε και θα ζήσουμε και μια χαρά.Κάποτε οι άνθρωποι κάνανε και 8 παιδιά και δεν είχαν να φάνε.Τώρα όμως οι άνθρωποι πρέπει να έχουν παπούτσια,τσάντες,pc και αυτοκίνητο...τα παιδιά δεν συμφέρουν απορροφούνται σε άλλες πιο εύκολες και εύπεπτες "χαρές".Αν πάρει κανείς την ιστορία και δει 50 χρόνια πριν πως ήταν η ζωή, μετά 100 χρόνια και ούτω καθεξής θα έπρεπε πάρτι να κάνουμε και όχι να κλαιγόμαστε για την κρίση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα