29 Αυγούστου, 2010

Αγανάκτηση

Αγανάκτηση


Έχω κουραστεί πραγματικά να ακούω κάθε είδους δικαιολογία, για να προασπίσουμε τους ανήθικους, ανίδεους και εγωιστές εαυτούς μας. Έχω κουραστεί να μιλάω σε αυτιά που δεν ακούνε και δεν είμαι η μόνη. Άνθρωποι που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το Δίκαιο, η Αλήθεια και η Γνώση, φτάνουν σε σημείο να κυλιούνται στον βούρκο μας, μόνο και μόνο για να μας φτάσουν και να μας φωνάξουν ότι υπάρχει και ζωή πέρα από τη μιζέρια μας.

Έχετε ιδέα, όλοι εσείς, πόσο επίπονο και κουραστικό είναι να προσπαθείς να κρατήσεις την τελευταία αχτίδα ελπίδας που έχεις, ανέπαφη και κάθε μέρα, κάθε στιγμή, να σου χτυπούν τα χέρια με βέργες για να την αφήσεις να φύγει; Οι ίδιοι άνθρωποι για τους οποίους κρατάς τόσο σφιχτά αυτή την ελπίδα. Σαν να σου λένε "δεν αξίζουμε τίποτα! εσύ γιατί ελπίζεις ακόμα;"... Έλα ντε... Γιατί;

Κάθεστε και κρίνετε και κατακρίνετε και δεν έχετε τίποτα να επιδείξετε προς προάσπισή σας όταν η κριτική αυτή χτυπάει τη δική σας πόρτα. Δε μπορώ να θυμώσω μαζί σας. Δε σας αγαπάω όμως κι όλας. Καραμέλες όπως "αγάπα τον πλησίον σου" δε χωράνε σε αυτόν τον κόσμο. Γιατί πολύ απλά δεν το αξίζετε. Ο πρώτος που θα πει αυτή τη φράση και θα την εφαρμόσει, θα τον λιθοβολήσετε. Οπότε όχι, δε θέλω να σας κάνω τη χάρη και να σας προσφέρω τη ζωή μου, προσφορά σε έναν βωμό παραλογισμού.

Και όσοι από εσάς έστω και λίγο διαφέρετε, στέκεστε άναυδοι και άπρακτοι. Δικαιολογείτε την απραξία σας με εκφράσεις όπως "και τι μπορώ να αλλάξω μόνο εγώ;", "γιατί εγώ να είμαι δίκαιος/η όταν όλοι οι άλλοι δεν είναι;", "από που να αρχίσω;".... Από την Αρχή αρχίστε άνθρωποι! Από τον ίδιο σας τον εαυτό. Από τα δικά σας ελαττώματα και ψεγάδια. Παρατηρήστε τα, αναλύστε τα και διορθώστε τα, χωρίς να θυσιάζεστε. Μάθετε να προασπίζετε τον εαυτό σας, με Λογική και Δικαιοσύνη. Με ποιό δικαίωμα, βάζουν ταμπέλες για "Καλό" και "Κακό", όταν αυτά είναι απλά ανθρώπινες επινοήσεις με σκοπό την χειραγώγηση; Πως είναι κακό να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου απέναντι σε αυτή τη συμμορία που καθημερινά βιάζουν το σώμα μας, την ψυχολογία μας, το Είναι μας; Αν επειδή δεν σκύβω είμαι "κακιά", ας είμαι. Εσείς μια φορά δε θα π*****τε.

Σταματήστε λίγο και ακούστε τον εαυτό σας. Τον πραγματικό σας Εαυτό και όχι αυτό το καταναλωτικό κατασκεύασμα που προβάλλετε ως προσωπικότητα. Θέλει ησυχία για να ακουστεί, οπότε σωπάστε. Παρατηρήστε τον. Αφήστε τον να αναπνεύσει και θα δείτε πως και άλλοι θα ακολουθήσουν. Για να επέλθει αλλαγή δε χρειάζεται να είμαστε πρωθυπουργοί. Επηρεάζουμε τους γύρω μας είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι. Από τον τρόπο που μιλάμε, που αντιδράμε. Από τον τρόπο που στεκόμαστε πάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Δεν υπάρχει καλό και κακό. Μόνο Δίκαιο και Άδικο. Δεν υπάρχει αγάπη και μίσος. Μόνο Κατανόηση και Πλάνη. Κατανοήστε εσάς και τα υπόλοιπα θα έρθουν μόνα τους.

2 σχόλια:

  1. Μήπως είναι κάπως υπερβολική η ανησυχία σου?

    Οι άνθρωποι που έχουν έρθει σε επαφή με την Αλήθεια δεν κυλιούνται σε κανένα βούρκο διότι στον χώρο που καταλαμβάνουν απενεργοποιούνται/εκτοπίζονται οι αρνητικές δυνάμεις, και δεν κουράζονται διότι δεν κάνουν τίποτα, απλώς υπάρχουν και είναι ευτυχείς γι΄αυτό.

    Όλοι μας περνάμε δυσκολίες και κάποιες στιγμές δεν τα καταφέρνουμε τόσο καλά με την διαχείριση των θεμάτων μας αλλά σημασία έχει ότι βαδίζουμε συνεχόμενα. Σκέφτομαι πως εάν δεν μπορούμε να θυμώσουμε με ένα νήπιο και να του πούμε «φύγε, δεν σε αγαπάω, δεν το αξίζεις» το ίδιο μπορούμε να κάνουμε με έναν ενήλικα.

    Οι λέξεις δίκαιο, άδικο, καλό, κακό, αγάπη, μίσος... είναι δημιουργημένες από τον άνθρωπο προς διευκόλυνση της επικοινωνίας του, εάν τους δίνουμε περισσότερο χώρο από ότι πρέπει μέσα μας βιώνουμε κάτι σαν κατάληψη, και πλέον κινούμαστε όχι βάσει όσων εμείς αποφασίζουμε αλλά βάσει της ανάγκης διατροφής των δημιουργημάτων μας.

    Αυτά, πάντα κατά την δική μου οπτική και έχοντας κατά νου ότι πιθανόν να μην αντιλήφθηκα ορθά το πνεύμα του μηνύματός σου. Αναμφίβολα και αυτή η επικοινωνία έχει τις δυσκολίες της. :)

    pyramid

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσωπικά το θεωρώ εγωιστικό, εφόσον και αυτοί είναι άνθρωποι, να μην υπάρχει μέσα σε αυτούς τους Ανθρώπους της Αλήθειας και της Λογικής μια τάση συμπάθειας προς τους ομοίους τους. Και απ'όσο έχω δει υπάρχει, και αυτό από μόνο του, τους οδηγεί στο να προσπαθούν να επικοινωνήσουν με τους συνανθρώπους τους, να τους δείξουν τον δρόμο ίσως. Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να κοιτάξουν προς τα κάτω.

    Συμφωνώ ότι όλοι βαδίζουμε, αλλά που; Αυτό που βλέπω είναι κύκλοι που μας οδηγούν σχεδόν πάντα στο ίδιο σημείο. Αρά από μόνη της η πορεία δεν έχει νόημα αν κινούμαστε μέσα σε έναν φαύλο κύκλο.

    Οτιδήποτε βιώνουμε και λέμε εδώ είναι δημιουργήματά μας προς δική μας εξυπηρέτηση, συμφωνώ. Ο λόγος που ανέφερα την αγάπη συγκεκριμένα είναι επειδή καθημερινά βομβαριζόμαστε από μεγαλοπρεπείς λέξεις αγάπης, αλλά τη βλέπουμε σπάνια. Η αγάπη είναι κάτι το περισσότερο υποκειμενικό από το Δίκαιο και γι'αυτό προτιμώ να γίνει κατάληψη από αυτό, όπως εύστοχα είπες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα