18 Αυγούστου, 2010

Άνθρωπος ή Ζώο;

Άνθρωπος ή Ζώο;


Καθημερινά διαβάζω την επικαιρότητα κυρίως από blogs και κατόπιν από κάποιες εφημερίδες. Για όσους κάνουν το ίδιο, τα συμπεράσματα δε θα διαφέρουν και πολύ.

Κυρίαρχο ρόλο στα blogs ενημέρωσης, παίζουν οι αναρτήσεις των αναγνωστών τους. Ανθρώπων που παρουσιάζονται θυμωμένοι, αγανακτισμένοι, απογοητευμένοι ακόμα και τρελοί πολλές φορές. Καταγγελίες για καταστήματα, για αποδείξεις, για την κυρία που τους κλέβει το parking βάζοντας γλάστρες στο δρόμο... Ανούσιες κατακραυγές.

Θέλαμε ελευθερία του λόγου και εν μέρει την αποκτήσαμε. Μέσω των blogs ο καθένας πλέον μπορεί να φωνάζει όσο θέλει. Με τί κόστος όμως; Κάθε μέρα δεκάδες τέτοιες αναρτήσεις εγωιστικής αγανάκτησης κατακλύζουν την οθόνη μας. Για όσους δεν ενδιαφέρονται πάνε στην παρακάτω σελίδα, όμως η εντύπωση μένει. Αυτή ενός ανθρώπου που στέκεται στο κατώφλι φωνάζοντας και κουνώντας αφύσικα τα μέλη του πέρα-δώθε σε μια προσπάθεια να ακουστεί αυτός και το δευτερεύον παράπονό του.

Για τί πράγμα μιλάνε; Γιατί φωνάζουν; Είναι όντως αιτία η αγανάκτηση;

Έχετε νιώσει ποτέ πως δεν έχετε σκοπό; Πως ότι και να κάνετε, η μέρα θα καταλήξει στο ίδιο κρεβάτι, με τις ίδιες μίζερες σκέψεις που δεν τολμάτε να μοιραστείτε ούτε με τον εαυτό σας; Κλείνετε τα μάτια και πιέζετε τον εαυτό σας να κοιμηθεί, κουρασμένοι από όλο αυτό το ουρλιαχτό, σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα.

Δεν υπάρχει σκοπός γιατί η αιτία είναι ευτελής. Δεν λέγεται κάτι ουσιώδες (στην πλειοψηφία του) γιατί αυτή η καινούρια ελευθερία μας έχει τυφλώσει. Όπως τυφλώνεται ένας πεινασμένος όταν του δώσεις ένα κομμάτι ψωμί. Θα το φάει λαίμαργα και η πείνα του δε θα έχει εξαφανιστεί. Αντίθετα θα φουντώσει στην ενθύμηση της γεύσης. Φωνάζουμε στα blogs, κατηγορούμε και καταγγέλουμε γιατί απλά μπορούμε να το κάνουμε. Γεμίζουμε τη σιωπή μας με φωνές που δεν έχουν σκοπό να επιφέρουν ουσιαστική αλλαγή. Γιατί πολύ απλά η αλλαγή για να επέλθει χρίζει από εμάς διαφορετικής αντιμετώπισης.

Ο σκοπός έχει ξεχαστεί και το κενό του δε γεμίζεται με ουρλιαχτά από ανόητα ζώα. Και αν θεωρείτε τον χαρακτηρισμό προσβλητικό λυπάμαι πραγματικά. Γιατί εκτός από τη λογική τότε μας λείπει και η στοιχειώδης αυτοκριτική.

Πολλά θα μπορούσα να πω πάνω στην σπουδαιότητα της αυτοεξέλιξης, όμως ευτυχώς για εμένα έχουν ειπωθεί πολλές φορές και από πρόσωπα με μεγαλύτερη εμπειρία από τη δική μου. Δυστυχώς για εσάς, όσες φορές και να ειπωθούν, αδυνατείτε να κατανοήσετε τη σημασία τους. Όχι τόσο λόγω έλλειψης νοημοσύνης όσο ενός υπέρμετρου εγωισμού που σας αποτρέπει από το να κοιτάξετε στον καθρέφτη.

Προς αποφυγήν παρεξήγησης, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω πως δεν θεωρώ τον εαυτό μου (την υλική μου υπόσταση και ότι αυτό συνεπάγεται) τέλειο. Απεναντίας. Η αυτοεξέλιξη όμως αρχίζει από αυτή την απλή παραδοχή.

Γνωρίζω πως είναι δύσκολο να βρεθεί σκοπός όταν είμαστε δέσμιοι της καθημερινότητας που οι ίδιοι επιβάλλουμε στον εαυτό μας. Άλλωστε ο μεγαλύτερος δεσμώτης μας είναι ο εαυτός μας με τις συνήθειες και τις ανασφάλειές του.

Ας σταματήσουμε λοιπόν να ασχολούμαστε με τις γλάστρες του γείτονα και ας ψάξουμε για κάτι πιο ουσιώδες. Αυτό θα μπορούσα να το θεωρήσω την τελευταία μου έκκληση προς τον άνθρωπο. Η τελευταία μου ελπίδα...

1 σχόλιο:

  1. Δεν νομίζω να παρουσιάζονται ως αγανακτισμένοι και ως θυμωμένοι οι αναγνώστες των Blogs ενημέρωσης. Για να μπαίνουν στον κόπο να γράφουν ότι τους προβληματίζει πάει να πει πως όντως νιώθουν αγανακτισμένοι και πως θέλουν να εκφραστούν, να ακουστούν, να μοιραστούν το πρόβλημα η την έννοια τους γιατί πολύ απλά το Κράτος και ο εκάστοτε αρμόδιος δεν τους ακούει, τους αγνοεί η ακόμα χειρότερα.. Τους αδικεί κατάφωρα . Συμφωνώ απόλυτα περί της κενότητας αυτού όμως. Δεν αλλάζει κάτι, δεν εξελίσσει κάτι, δεν διαμορφώνει μια διαφορετική κοινωνία. Και αυτό θα γίνει μέσω της αλληλεγγύης, μέσω αγώνα, μέσω θυσίας για ένα καλύτερο αύριο και όχι μέσω "καταγγελιών" . Αυτό κατορθώνεται μόνο με ένα τρόπο. Επανάσταση. Επανάσταση πρώτα εσωτερική για να γίνουμε καλύτεροι και ύστερα συλλογικοί βρίσκοντας τους κατάλληλους και τους άριστους για τις κατάλληλες θέσεις που διαμορφώνουν την Πολιτεία , την Κοινωνία τους Θεσμούς και τις αξίες μας. Το εγώ υπάρχει για το εμείς...Και το εμείς για το Εγώ. Ίσως ήρθε ο καιρός να το συνειδητοποιήσουμε αυτό "Επιτέλους" .

    Υ.Γ

    Κανείς μας δεν είναι τέλειος γιατί δεν υπάρχει το τέλειο στον κόσμο των ανθρώπων και στην φύση. Αν υπήρχε δεν θα χρειαζόταν καν να γράφουμε τους προβληματισμούς μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα