06 Σεπτεμβρίου, 2010

Διχασμός

Διχασμός


Εδώ και αρκετό καιρό, το μόνο που κάνω είναι να διαβάζω, να σκέφτομαι και να αναλύω. Τα επίμαχα κείμενα αφορούν κυρίως αυτό που από την πλειοψηφία ονομάζεται Εσωτερική Πραγμάτωση. Κατ' άλλους Αφύπνιση και τόσα άλλα πιασάρικα ονόματα.

Τί είναι αυτό που αφυπνίζεται θα μου πεις... Μα τι άλλο από τον ίδιο μας τον Εαυτό; Τον πραγματικό μας Εαυτό. Αυτή τη σκιά που όποτε τολμάει να βγει στην επιφάνεια, τρέχουμε να τη θάψουμε στην καθημερινότητά μας. Και μη μου πείτε ότι αυτό που ΕΙΜΑΣΤΕ, αυτό που είμαστε προορισμένοι να κάνουμε, είναι να δουλέψουμε, να παντρευτούμε, να διαιωνίσουμε το είδος και να πεθάνουμε. Συγνώμη κιόλας αλλά δε με υποτιμώ τόσο.

Λίγο πολύ όλοι μας κάποτε έχουμε "τρομάξει" με τον εαυτό μας. Γιατί; Σίγουρα όχι επειδή δε το περιμέναμε. Μήπως ήταν επειδή ακριβώς κάτι τέτοιο ήταν αναμενόμενο και η αγωνία μας να το καταπιέσουμε μας προκάλεσε τον εν λόγω φόβο; Τι θέλω να πω: Αν κάτι δε το γνωρίζουμε είμαστε επιφυλακτικοί απέναντί του. Επιπλέον μας έχουν μάθει πως κάποιες σκέψεις και συμπεριφορές είναι κατακριτέες. Τώρα από ποιόν μη με ρωτήσετε. Ρωτήστε τον εαυτό σας καλύτερα. Συνεπώς το άγνωστο το φοβόμαστε και προσπαθούμε να το αποφύγουμε. Επειδή έτσι μας έχουν πει πως πρέπει και επιπλέον φοβόμαστε επειδή δεν γνωρίζουμε πως να το χειριστούμε. Όταν λοιπόν "ξαφνικά" (τίποτε δεν είναι τυχαίο απλά οι παράμετροι είναι τόσες πολλές που αδυνατούμε να τις συλλάβουμε), αντιδράσουμε "κάπως περίεργα γιατί δεν είναι στο χαρακτήρα μας!", νομίζω πως έχει έρθει η στιγμή που πρέπει να αρχίσουμε να αμφισβητούμε αυτά που θεωρούμε ως δεδομένα για την περιβόητη προσωπικότητά μας, που δεν είναι τίποτε άλλο παρά παράγωγο της ματαιδοξίας μας.

Συχνά ακούω για την περιβόητη Συνειδητότητα, αλλά μέχρι σήμερα αδυνατούσα να καταλάβω τι εννοεί ο ποιητής. Όχι ότι πλέον έχω να δώσω κάποια απάντηση, αλλά νομίζω πως η αρχή της προσπάθειας της κατανόησης του όρου είναι ένα καλό βήμα. Και αν δεν προσπαθήσετε να τον κατανοήσετε και εσείς, με τα δικά σας κριτήρια, δε θα σας βοηθήσει κανείς, όσες όμορφες θεωρίες και πρακτικές και να σας παρουσιάσει. Γιατί ο δρόμος προς την Γνώση είναι καθαρά προσωπικός και κανείς πριν από εμάς δεν έχει περπατήσει στο ίδιο ακριβώς μονοπάτι.

Συνεχώς μπερδεύομαι και χάνομαι σε αυτόν τον τεράστιο όγκο πληροφοριών στον οποίο έχουμε πρόσβαση σήμερα. Ο Α θα σου πει ότι το σώμα σου είναι βδέλυγμα, πως είναι αμαρτωλό, σιχαμένο και αδύναμο. Και κάθομαι και απορώ αν εγώ είμαι η τρελή που δε με σιχαίνομαι. Και μετά θα έρθει ο Β και θα σου πει ότι το σώμα σου είναι ότι πιο ιερό υπάρχει, ένας ναός! Και πάλι με την απορία να καθρεφτίζεται στο πρόσωπό μου, προσπαθώ να δω που είναι αυτός ο ναός και γιατί δε μου "βγαίνει" πάντα να φέρομαι με τον απαιτούμενο σεβασμό στον εαυτό μου. Συνήθως αυτές οι δύο απόψεις συνδέονται με τη Δεξιά και την Αριστερή Ατραπό, αντίστοιχα. Αλλά δε βρίσκω κάποιο λόγο στο να πρέπει κάποιος που είναι στο ξεκίνημα του ταξιδιού του, να διαλέξει "πλευρά". Δεν υπάρχουν πλευρές στην ουσία. Απλά διαφορετικά παράλληλα μονοπάτια, και αν το δικό μου ή το δικό σου μονοπάτι είναι ανάμεσα σε αυτά τα δύο, δεν έχει και πολύ σημασία.

Οι καλύτεροι δάσκαλοι είναι αυτοί που σου δημιουργούν περισσότερα ερωτήματα από τις απαντήσεις που σου δίνουν. Και πάλι όμως προσοχή. Ποτέ δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι οι εν λόγω άνθρωποι έχουν το αλάθητο. Μιλάν εκ πείρας, αλλά έχοντας βαδίσει στο δικό τους μονοπάτι και η σοφία τους μπορεί να εφαρμοστεί ατόφια μόνο σε λίγες περιπτώσεις. Πολλές φορές θα χρειαστούν παραλλαγές και να προσαρμόσεις τα δεδομένα σου στο δικό σου "πρόβλημα". Διαβάστε όσο θέλετε και ό,τι θέλετε. Αλλά χωνέψτε αυτά που σας τρέφουν και εμπιστευτείτε τον εαυτό σας. Πάντα αποβάλλει τα περιττά, με τον εύκολο ή το δύσκολο τρόπο.

1 σχόλιο:

  1. Ίσως ο πραγματικός σκοπός της ανάλυσης και του ψαξίματος είναι αυτός καθεαυτός :να σκέφτεσαι. ΠΟλλές φορές η ερώτηση είναι πιο σημαντική από την απάντηση και το πιστεύω. Η αρχή όλων είναι να έχεις ειρήνη με τον εαυτό σου, άσχετα πόσο τον ξέρεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα