25 Σεπτεμβρίου, 2010

Ματαιοδοξία

Ματαιοδοξία


Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ο άνθρωπος από παιδί, και δεν αναφέρομαι στις βιολογικές του ανάγκες, είναι η προάσπιση του "εγώ" του μέσω της άρνησης. Οτιδήποτε θεωρούμε ότι μας "απειλεί", είτε να μας εκθέσει είτε να μας πληγώσει το αρνούμαστε. Τα μειονεκτήματά μας τα αρνούμαστε, εθελοτυφλώντας στην ύπαρξή τους, αντί για την πιο υγιή μέθοδο της αντιμετώπισης και καταπολέμησής τους.

Πολλοί λίγοι είναι εκείνοι που είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και ακόμα λιγότεροι εκείνοι που εάν κάποιος τους υποδείξει ένα ελάττωμά τους ή ένα λάθος που έχουν κάνει, δέχονται να το αναγνωρίσουν και ακόμη χειρότερα να προσπαθήσουν να το κατανοήσουν σε όλη του την έκταση μέσω του διαλόγου.

Τώρα, βέβαια, θα μου πείτε όλοι εσείς οι εξυπνάκηδες, που λόγω τύχης είστε σε θέση να χρησιμοποιείτε τα αισθητήρια όργανα της ακοής και της όρασης, ότι όλα αυτά τα έχετε ξανακούσει/ξαναδιαβάσει. Ευτυχώς για εμένα, δεν αναφέρομαι σε εσάς. Δεν έχει νόημα. Δεν έχετε μάθει ούτε να ακούτε ούτε να βλέπετε. Προσλαμβάνετε οποιαδήποτε τροφή αυτών των αισθήσεων άκριτα και αχόρταγα και δεν είστε σε θέση να κάνετε κτήμα σας τα χρήσιμα, αποβάλλοντας τα υπόλοιπα. Και που τα ακούσατε, τί; Τα αναλύσατε; Τα κατανοήσατε; Τα εφαρμόσατε; Ανίδεοι και αχόρταγοι.

Προσπαθώντας να κατανοήσω από που πηγάζει αυτή η άλογη και επιζήμια για τον ίδιο τον άνθρωπο συμπεριφορά, μπόρεσα να καταλήξω μόνο σε ένα συμπέρασμα: η ματαιοδοξία του "εγώ". Το "εγώ" ξεκινάει να χτίζεται σταδιακά στις ανθρώπινες συνειδήσεις, εξαπλώνεται σαν καρκίνος σε όλο μας τον οργανισμό και στο τέλος καταφέρνει να μας δημιουργήσει την ψευδαίσθηση πως Είναι. Πως αυτό Είμαστε. Λόγω αυτής της κατάστασης, αναγκαζόμαστε να το τρέφουμε καθημερινά, έχοντας την πεποίθηση πως λειτουργούμε συνειδητά και υπεύθυνα για την προάσπιση του εαυτού μας ενώ στην ουσία αυτό που κάνουμε είναι να ενδυναμώνουμε τον καρκίνο.

Είμαστε απαιτητικοί και ματαιόδοξοι, γιατί αυτό μας επιβάλλει το "εγώ" μας. Πασχίζουμε να γίνουμε το κέντρο του δικού μας κύκλου, αγνοώντας πως αυτό είναι απλά ένα σημείο που καθορίζεται από την περιφέρεια. Χωρίς εκείνη είμαστε μια ξεκρέμαστη κουκίδα στο τίποτα. Αν το σκεφτούμε και σχηματικά, έχοντας έναν κύκλο που είναι ο περίγυρός μας, με εμάς στο κέντρο του και ταυτόχρονα συνειδητοποιήσουμε ότι και κάθε σημείο αυτής της περιφέρειας αποτελεί το κέντρο ενός άλλου κύκλου, τότε πραγματικά το "εγώ" δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Είναι μια κουκίδα μέσα σε ένα χάος επικαλυπτόμενων και εφαπτόμενων κέντρων. Γιατί πασχίζετε λοιπόν;

Είναι τόσα πολλά αυτά που με κάνουν να απορώ στην πορεία μου επάνω σε αυτόν τον πλανήτη. Τα περισσότερα από αυτά είναι "λογικά" για την πλειοψηφία των δίποδων-ανθρώπων.

Πραγματικά όλη η ζωή μοιάζει με φτηνό fast-food. Προσφέρονται σχεδόν τα πάντα (τουλάχιστον όσα είναι απαραίτητα για να χορτάσει η κοιλιά μας), όμως είναι κατώτατης ποιότητας καθώς και ποσότητας πολλές φορές. Σεξ, απολαύσεις, αγάπη, μίσος, χρήματα, ρούχα, ερεθίσματα και ο κατάλογος δεν τελειώνει ποτέ! Κατέληξα λοιπόν σε ένα συμπέρασμα: αυτό που χρειάζομαι πραγματικά για να είμαι ευτυχισμένη, δε μπορεί να μου το παράσχει αυτή η ζωή και γενικά αυτή η μορφή ζωής.

Ο άνθρωπος είναι απλά μια μπαταρία. Το ποιά μηχανή φορτίζει, εξαρτάται από την εκάστοτε εποχή. Π.χ. τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια "φορτίζει" τον Χριστιανισμό. Όλη μας η ενέργεια πηγαίνει σε εκείνες τις κοσμικές δυνάμεις. Ακόμα και "χαλαροί" χριστιανοί να είστε (που πραγματικά είναι Ο,ΤΙ πιο γελοίο έχω δει, δηλαδή να προσαρμόζετε τη θρησκεία που προασπίζεστε στα δικά σας μέτρα), όποτε νιώθετε τύψεις, η ενέργειά σας πάει εκεί. Γιατί ακόμα και με την αναπνοή παράγεται ενέργεια. Και τρέφεται το κτήνος, αλλά δυστυχώς όχι αυτό που εσείς ονομάσατε "Διάβολο". Μπαταριούλες λοιπόν, όπως στο Matrix. Και όπως εκεί, δεν έχετε ιδέα τι γίνεται, γιατί το μόνο που βλέπετε είναι το "εγώ" σας. Λες και όταν πεθάνετε θα το πάρετε μαζί σας.

Εάν υπάρχει η Κόλαση του Χριστιανισμού τότε αυτή είναι εδώ στη Γη και όχι θαμμένη σε κάποιο λάκκο. Ελπίδα για την ανθρωπότητα δυστυχώς, όσο ρομαντική και να είμαι, όσο και να εθελοτυφλώ, δεν υπάρχει. Όχι με τη μορφή που είναι σήμερα. Ποτέ και για κανέναν λόγο υπό αυτές τις συνθήκες. Η ελπίδα μου δεν εναποτίθεται στο σύνολο, αλλά σε μερικές μεμονωμένες περιπτώσεις ανά δεκαετίες (μπορεί να λέω και λίγο), που πέρασαν και που θα έρθουν, όχι για να σώσουν το "εγώ" σας, γιατί ο καρκίνος ξεριζώνεται δεν γιατρεύεται, αλλά για να δείξουν σε αυτούς που ακολουθούν πως υπάρχει και κάτι άλλο που μπορούμε να προσμένουμε.

4 σχόλια:

  1. συμφωνω στη ιδεα του εγω που τρεφουμε σαν καρκινο. ο ανθρωπος ειναι εγωιστης και ματαιοδοξος. παρολα αυτα δεν μπορω να φανταστω εναν ανθρωπο χωρις εγω γιατι το εγω ειναι που μας κανει ανθρωπινους. Οπως ολα εχουν διπλη οψη ετσι και η καλη οψη του εγω ειναι η παραγωγικοτητα μεσω του ανταγωνισμου, να γινω καλυτερος για να θρεψω το εγω μου, να δημιουργησω αυτο για τη δοξα (ισον ματαιοδοξια). πιστευω πως ολοι οι ανθρωποι πρεπει να βρουμε τη χρυση τομη μεσα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τότε η θεμελιώδης μας διαφορά έγκειται στο γεγονός πως, κατ'εμέ, άλλο το εγώ μας και άλλο ο Εαυτός μας, αυτό που πραγματικά είμαστε. Όπως είπες, το "εγώ" θα μας οδηγήσει στον ανταγωνισμό, συν τις άλλοις, ενώ ο Εαυτός μας είναι εκείνος που θα προάγει τον συναγωνισμό, ως μέσω εξέλιξης και προβολής, για την επίτευξη ενός στόχου, συνεργαζόμενοι με τους άλλους και όχι προσπαθώντας απλά να τους ξεπεράσουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κατ εμε το "Εγώ" δεν είναι αρνητικός παράγοντας. Προϋποθέτει όμως κάτι βασικό για να είναι υγιές. Το να αναζητάει την αυτοεξέλιξη , την διαμόρφωση, την καλυτέρευση του. Όποιος έχει "στάσιμο" Εγωισμό η τυφλό εγωισμό (όπως οι περισσότεροι γύρω μας) είναι καταδικασμένος σε αποτυχία η στο τέλος σε άκριτη υποταγή σε Νόμους και Κανόνες πάσης φύσεως .

    Το υγιές Εγώ αναγνωρίζει την αξία του "Εμείς" και την τοποθετεί στην κορυφή της πυραμίδας. Το άρρωστο "Εγώ" δεν βλέπει το εμείς και αδιαφορεί για αυτό. Είναι ακριβώς το νόημα του να αγαπάς αληθινά τον εαυτό σου και πως μόνο έτσι θα αγαπήσεις αληθινά και τον διπλανό σου . Το ζήτημα είναι του πως θα το μάθει κανείς αυτό όμως . Στην αρχαιότητα οι κώδικες και οι αξίες της ζωής έδιναν στον άνθρωπο αυτή την δυνατότητα... Στο σήμερα η αν το θέλετε τα τελευταία 2000 χρόνια δεν υπάρχει αξιακό σύστημα "υγιές" που να μπορεί να φωτίσει τα θεοσκότεινα δωμάτια της αυτοεξέλιξης. Σαν να μην ενδιαφέρεται για αυτό...Σαν σκοπίμως να παλεύει για το αντίθετο. Αποτέλεσμα ; Μεσαίωνας, σκοταδισμός και επιστροφή του ανθρώπου στην νοοτροπία των Βαρβάρων.

    Φιλοσοφία είναι η απάντηση... Και ο νοών νοείτο

    Ακόμα ενα εξαιρετικό άρθρο σου Salvi... Να σαι καλά !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το "εγώ" είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ολότητας του καθένα από εμάς. Αρκετές φορές, και μάλιστα σε αυτούς που τείνουν να μην το ακούν πολλές φορές, είναι αντίθετο με τα πιστεύω και την ηθική του καθένος ξεχωριστά. Το εάν και για πόσο θα υποταχθεί ο καθένας στο εγώ του, δείχνει και το πόσο δυνατός είναι ο χαρακτήρας του καθενός. Υπάρχουν αρκετοί τρόποι με τους οποίους μπορεί το "εγώ" μας να επιβληθεί σε αυτό το οποίο, πραγματικά, είμαστε. Από ότι φαίνεται σχεδόν όλοι αφήνονται στην εύκολη "λύση" του "εγώ" για να καλύψουν τα προβλήματα και τις αδυναμίες τους. Αυτός είναι και ο κύριος παράγοντας της αποτροπής και μείωσης της ανάπτυξης του καθένα από εμάς ξεχωριστά. Η άνευ όρων παράδοση στο "εγώ" μας. Η υπερκάλυψη της αλαζονείας του "εγώ" και η μείωση της πραγματικής εικόνας του καθενός ξεχωριστά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα