27 Φεβρουαρίου, 2011

Το Ανεπαρκές "Εγώ" και ο Φόβος της Αγάπης

Φόβος της Αγάπης
γράφει ο , M.Sc., Ph.D.
Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής


Όλοι μας είμαστε απόγονοι "τεμαχισμένων" ανθρώπων (δηλαδή γονέων που μεγάλωσαν μέσα από μια διαστρεβλωμένη έννοια αγάπης από τους δικούς τους γονείς).

Κυρίως γι’ αυτό τον λόγο, μαθαίνουμε συνήθως ποιοί "είμαστε" μέσα από τον προβληματικό τρόπο που διαπραγματευόμαστε τις σχέσεις μας με τους άλλους μέσα από τις συγκεχυμένες συναισθηματικές μας εκδηλώσεις και συμπεριφορές.

Βιώνουμε δηλαδή τελικά το "Εγώ" μας ως μια "ακατάστατη" και ανώριμη οντότητα που μοιάζει να είναι ατελής, τραυματισμένη και διασπασμένη σε πολλά κομμάτια. Μια οντότητα που δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανή να κουμαντάρει με επιτυχία το πλήθος των απαιτήσεων της καθημερινότητας των σχέσεών μας με τους άλλους. Επειδή ακριβώς – και στον βαθμό που - ταυτιζόμαστε μ’ αυτήν την ελλειμματική ψυχική δομή (το "Εγώ"), πολύ συχνά βιώνουμε συναισθήματα κενού, ματαίωσης, απουσίας νοήματος, έντονο ψυχικό πόνο, επίπονες εσωτερικές συγκρούσεις, κι αναποφασιστικότητα.

Αυτή η βαθιά πεποίθηση της ψυχικής μας αδυναμίας συνήθως μας οδηγεί σε συναισθηματική ευαλωτότητα, σε κρίσεις ενοχής, οργής, κι επιθετικότητας, που, κατά περίπτωση, στρέφονται εναντίον των ατόμων με τα οποία σχετιζόμαστε, ή εναντίον αυτού που συνηθίζουμε να τον/την αποκαλούμε "εαυτό" μας. Εύλογα κάποιος θα μπορούσε να συμπεράνει σ’ αυτό το σημείο, ότι μια τέτοια ψυχική αναστάτωση έχει σαν λογικό επακόλουθο ο άνθρωπος που την βιώνει, να μην μπορεί ούτε να δώσει, αλλά και ούτε να πάρει αγάπη.

Πράγματι, η ίδια η αίσθηση της προσωπικής μας ανεπάρκειας – την οποία όπως είπαμε την βιώνουμε ως αποτέλεσμα της ταύτισής μας με ένα ελλειμματικό κι ανώριμο "Εγώ" - είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την αδυναμία μας να δεχτούμε την αγάπη, και στην συνέχεια να την προσφέρουμε στους άλλους! Κι ο λόγος είναι ότι, κατ’ αρχάς, η ίδια η παθολογική ψυχική κατασκευή (το "Εγώ"), με την οποία έχουμε ταυτιστεί, υπάρχει ως αποτέλεσμα της πλήρους, ή της μερικής απουσίας της αγάπης!

Αυτό το παραμορφωμένο και – στην καλύτερη περίπτωση - ελλιπέστατο "κατασκευαστικό" υλικό, η μαμά και ο μπαμπάς το ονομάσανε "γονεϊκή αγάπη", μας το προσφέρανε, κι εμείς – ως παιδιά - το δεχτήκαμε επειδή το χρειαζόμασταν τότε κατεπειγόντως αφού σ’ αυτό έπρεπε να στηρίξουμε την σωματική και ψυχική μας αυτο-οργάνωση. Αυτό όμως που στην πραγματικότητα, χρειαζόμασταν ως βρέφη και παιδιά, και φυσικά τώρα, ως ενήλικες, είναι αυτό που δεν λάβαμε ποτέ: την αγάπη στην αυτούσια, ανόθευτη μορφή της, όχι στην κακέκτυπη και κακοποιητική της διάσταση.

Κατά δεύτερο λόγο, η βιωμένη στη ζωή μας, και – γι’ αυτό - αδιάσειστη πεποίθηση της ανεπάρκειας του "Εγώ" να αγαπήσει και να αγαπηθεί, ως δική μας ανεπάρκεια και αδυναμία, έχει ως αποτέλεσμα να μοιάζει στα μάτια μας οποιαδήποτε πρόθεση για προσφορά αγάπης, ως άκρως επίφοβη και απειλητική, αφού η "αγάπη" έχει βιωθεί, στην καλύτερη περίπτωση, ως "υπό όρους ανταλλαγή" (π.χ. θα σ’ αγαπώ μόνο εάν μου κάνεις τα χατίρια, αν είσαι καλό παιδί, κ.ο.κ.), και στην χειρότερη, ως επιθετική ενέργεια εναντίον μας (π.χ. θα φας ξύλο, πλήγωσες την μητέρα σου που σ’ αγαπάει τόσο πολύ κ.ο.κ).

Δηλαδή, ουσιαστικά γαλουχούμαστε από τα πρώτα μας κιόλας βήματα σ’ αυτόν τον κόσμο στον "φόβο της αγάπης"...! Υπό αυτήν την έννοια, τίποτα δεν μας τρομάζει περισσότερο από την πιθανότητα να αγαπηθούμε!... Απ’ την μια, κανείς μας δεν θέλει να κακοποιηθεί ή να χρησιμοποιηθεί στο πλαίσιο μια στενής σχέσης, με το πρόσχημα της "αγάπης". Κι απ’ την άλλη πάλι, ταυτιζόμενοι με ένα τόσο ανεπαρκές "Εγώ", μας είναι πάρα πολύ δύσκολο στο βάθος της συνείδησής μας να δεχτούμε ότι αξίζουμε κάποιος να μας αγαπήσει γι’ αυτό που – νομίζουμε ότι - είμαστε.

e-Psychology.gr


σχολιασμός από


Δυστυχώς ο τρόπος που "στεκόμαστε" απέναντι σε όλα τα - πραγματικά - σημαντικά ζητήματα, δείχνει την ανωριμότητα και την ανευθυνότητά μας. Την έλλειψη Παιδείας, Ισορροπίας, Ευθύνης και Λογικής. Η διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας αντί να αποτελεί την πιο σημαντική μας εργασία, την μετατρέπουμε σε εμπορική σχέση ανταλλαγής, και όπως αναφέρεται και στο παραπάνω άρθρο, αυτό το έκτρωμα, το βαφτίζουμε αγάπη.

Ό,τι κάνουμε και ό,τι λέμε, έχει πάντα επιπτώσεις στον κοινωνικό μας περίγυρο, είτε μακροπρόθεσμα είτε βραχυπρόθεσμα. Η διαστρέβλωση των αξιών, για να καλύψουμε την αδυναμία μας να τις διαχειριστούμε, αποδεικνύεται καταστροφική όταν αποδέκτης είναι ένα άτομο που βρίσκεται στη διαδικασία της διαμόρφωσης αυτού που αποκαλούμε προσωπικότητα.

Τα άτομα αυτά δεν είναι σε θέση όχι μόνο να δώσουν αγάπη (βάλτε όποια λέξη θέλετε, μιας και η αγάπη χρησιμοποιείται ως παράδειγμα εδώ), διότι ο μόνος τρόπος που ξέρουν να το κάνουν είναι μέσα από το ίδιο "βρώμικο" φίλτρο που πέρασε και αυτή που έλαβαν οι ίδιοι, πιστεύοντας πως ΕΤΣΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ, αλλά ούτε και να δεχθούν κάτι διαφορετικό από αυτό που έχουν μάθει πως είναι η αγάπη. Είναι καχύποπτοι, όπως κάποιος που ενώ έχει μάθει ότι το πορτοκάλι είναι στρόγγυλο και πορτοκαλί, θα του παρουσιαστεί ένα τετράγωνο και άσπρο "πορτοκάλι" (χαζό παράδειγμα, αλλά καταλάβατε τι θέλω να πω).

Απαιτεί μεγάλη επιμονή και υπομονή απέναντι σε τέτοια άτομα, με διαστρεβλωμένες απόψεις περί κάποιων αξιών. Και όχι γιατί πρέπει να δουν τα πράγματα όπως "εμείς" πιστεύουμε πως είναι ορθό (η πλειοψηφία δεν είναι πάντα ο καλύτερος σύμβουλος). Έχει να κάνει με την ισορροπία και την προσωπική τους ανάπτυξη και εξέλιξη. Η προσκόλληση σε ένα άκρο, αγνοώντας το αντίθετό του ή έχοντας τη λάθος άποψη επ' αυτού, μας καθηλώνει σε μια μονόπλευρη οπτική της ζωής και αντιμετωπίζουμε τις ανθρώπινες επαφές μας με καχυποψία και εχθρικότητα διότι το διαφορετικό, μας είναι ξένο, σύμφωνα με την ιδέα με την οποία έχουμε μεγαλώσει γι' αυτό. Δεν θα δεχθούμε ποτέ το άσπρο και τετράγωνο "πράγμα" για πορτοκάλι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα