01 Απριλίου, 2011

Όταν το Φαίνεσθαι είναι Sημαντικότερο του Είναι στο Nαρκισσισμό

Nαρκισσισμός
Ο ναρκισσισμός είναι μια σύγχρονη ψυχολογική διαταραχή προσωπικότητας. Για να διαγνωσθεί όμως κάποιος με ναρκισσιστική διαταραχή προσωπικότητας πρέπει να έχει τουλάχιστον πέντε από τα ακόλουθα συμπτώματα:

  • Έχει έντονο αίσθημα υπεροψίας και μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του/της.
  • Έχει φαντασιώσεις απεριόριστης επιτυχίας, δύναμης, ομορφιάς κτλ.
  • Θεωρεί τον εαυτό του/της ξεχωριστό και μοναδικό και πιστεύει πως οι μόνοι οι οποίοι μπορούν να τον/την καταλάβουν είναι άτομα που είναι επίσης ξεχωριστά.
  • Απαιτεί τον θαυμασμό των άλλων.
  • Αναμένει ξεχωριστή εξυπηρέτηση από τρίτους και απαιτεί όλοι να συμφωνούν αυτόματα με τις προσδοκίες του/της.
  • Είναι άτομο ιδιαίτερα χειριστικό το οποίο εκμεταλλεύεται τους άλλους με κάθε μέσο ώστε να επιτύχει το σκοπό του.
  • Δεν έχει ενσυναίσθηση απέναντι στα συναισθήματα των άλλων και γι’ αυτό αδυνατεί να τα κατανοήσει.
  • Είναι πολύ ζηλόφθονος με τους άλλους ή πιστεύει πως οι άλλοι είναι πολύ ζηλόφθονες απέναντί του/της.
  • Είναι αλαζόνας και έχει υπεροπτική στάση απέναντι στους άλλους.

Όπως γίνεται εμφανές, το κύριο χαρακτηριστικό του ναρκισσιστή είναι η αλαζονεία, το αίσθημα ανωτερότητας και η έλλειψη ενσυναίσθησης. Τα άτομα αυτά είναι ανίκανα να κατανοήσουν τα συναισθήματα των άλλων και δεν είναι λίγες οι φορές που θα φτάσουν να πληγώσουν ή ακόμη και να καταστρέψουν (π.χ. οικονομικά, κοινωνικά) τους ανθρώπους του περιβάλλοντός τους μόνο και μόνο για να καταφέρουν να πετύχουν τον στόχο τους. Οι ναρκισσιστές θεωρούν πως κοινωνικοί κανόνες που ακολουθούνται από όλους μας δεν ισχύουν για τους ίδιους καθώς ως "ξεχωριστά άτομα" απαιτούν να έχουν "ειδική μεταχείριση".

Αυτό όμως που θα πρέπει να καταλάβουμε για τους ναρκισσιστές είναι πως δεν είναι εγωιστές, μιας και αυτό με το οποίο είναι ερωτευμένοι είναι η περσόνα τους και όχι ο ίδιος τους ο εαυτός. Όπως ακριβώς ο Νάρκισσος του αρχαίου μύθου, έτσι και αυτοί είναι παθολογικά ερωτευμένοι με το είδωλο στον "καθρέφτη" τους και θυσιάζουν τα πάντα για να το διατηρήσουν. Στην πραγματικότητα δηλαδή αυτά τα άτομα είναι πολύ απομακρυσμένα από τον εαυτό τους και αυτή είναι ουσιαστικά η πηγή της δυστυχίας τους. Ανήμποροι να δεχτούν τον εαυτό τους ως έχει, με τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του, αναλώνουν όλη τους την ενέργεια στη διατήρηση του κοινωνικού τους προφίλ και είναι έτοιμοι να βρουν εξιλαστήρια θύματα όταν πιστεύουν πως η εικόνα αυτή έχει αμαυρωθεί με κάποιο τρόπο.

Ένας νάρκισσος για παράδειγμα δεν θα μπορέσει να ανεχτεί ούτε ένα "Λίαν Καλώς" στην βαθμολογία του, ακόμη και αν όλα τα υπόλοιπα μαθήματα τα έχει περάσει με "Άριστα", θα φροντίσει να δημιουργήσει μια ολόκληρη θεωρία συνωμοσίας και έντονης ζηλοφθονίας από πλευράς του καθηγητή που "τόλμησε" να μην του βάλει τον μέγιστο δυνατό βαθμό και είναι ικανός να γίνει έντονα εκδικητικός απέναντί του.

Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Επιστήμες, Παιδεία

σχολιασμός από


Κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσει η διαχείριση των ανθρώπινων ψυχικών παθών και ελαττωμάτων, ως επικίνδυνες νόσοι που χρίζουν "ιατρικής" περίθαλψης. Ο ναρκισσισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο από την "λογική" εξέλιξη είτε κακομαθημένων παιδιών είτε παιδιών που ανέπτυξαν αυτό το μηχανισμό "άμυνας" απέναντι σε διαμετρικά αντίθετα ερεθίσματα, και γι' αυτό ευθύνονται αποκλειστικά οι γονείς τους και το περιβάλλον τους, δηλαδή η παιδεία τους.

"Παράγουμε" ανθρώπους που τους χαρακτηρίζουμε άρρωστους, τους χαπακώνουμε από νεαρή ηλικία καταστρέφοντας οποιαδήποτε πιθανότητα ανάκαμψης και κάθε μέρα ανακαλύπτουμε κάτι καινούριο που το χαρακτηρίζουμε ως ασθένεια και είτε εφευρίσκουμε νέα χάπια, τα οποία αποδεδειγμένα είναι αναποτελεσματικά ή έχουν μακροπρόθεσμες παρενέργειες.

Εχθές διάβασα σε ένα forum για μια μητέρα που πήγε το παιδί της σε παιδοψυχίατρο, απλά γιατί το βράδυ δεν κοιμόταν και έκανε θόρυβο και της σύστησε κάποια χάπια. Ανακουφισμένη αυτή η μητέρα, ανέφερε ΠΡΩΤΑ το πόσο ήσυχα κοιμάται αυτή και στο τέλος της πρότασης ανέφερε το μωρό. Αυτό για κάποιους που είναι σε θέση να αναλύουν σε βάθος, λέει πολλά. Και φυσικά δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή την ανισορροπία που θα επιφέρει αυτό, στον ευαίσθητο οργανισμό του βρέφους, εφόσον πλέον κοιμάται! Επειδή το είπε ο γιατρός και είναι by default καλός άνθρωπος...

Δυστυχώς όμως ο άνθρωπος, είναι η προσωποποίηση της εύκολης λύσης. Εάν κάτι δε μπορούμε να εξηγήσουμε ή να κατανοήσουμε, το ονομάζουμε θρησκεία και το λατρεύουμε στην άγνοιά μας. Εάν δεν μπορούμε να κατανοήσουμε ή να ανεχθούμε μια συμπεριφορά που οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει, χαπακωνόμαστε. Εάν πεινάμε, ληστεύουμε αντί να πάμε να φυτέψουμε καρότα στην τελική. Εάν δεν μας αρέσει ο πολιτισμός μας, δεν τον αλλάζουμε, αλλά ψάχνουμε στήριγμα στους αρχαίους ή ακόμα και σε εξωγήινους! Πάντα η εύκολη λύση και ποτέ δεν κατηγορούμε τον εαυτό μας.

Πριν λοιπόν βιαστείτε να χαρακτηρίσετε τους ανθρώπους ή τον ίδιο σας τον εαυτό (καταθλιπτικός, ντροπαλός(!), νάρκισσος, αγχώδης, παράφρων κλπ), αναλογιστείτε τις ευθύνες σας για αυτή την κατάσταση. Η μόνη ασφαλής μέθοδος (από όλες τις απόψεις) που έχω να προτείνω είναι η αυτοκριτική/αυτοπαρατήρηση. Απαιτεί ναι μεν προσπάθεια από μέρους μας, διότι έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητά μας σήμερα, θεωρείται "φυσιολογικό" να αντιδρούμε σε οτιδήποτε θεωρούμε πως θίγει τον εαυτούλη μας. Και καλώς ή κακώς, η κριτική είναι αυτό που προσπαθούμε περισσότερο να αποφύγουμε, ειδικά όταν την ασκούμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας. Διότι τότε τείνει να είναι πιο σκληρή, όταν φυσικά είναι ειλικρινής. Και πάνω απ' όλα απαιτεί παιδεία! Αποφέρει όμως καρπούς και αυτή η άποψη, δεν είναι υποκειμενική.

Καμία συμπεριφορά δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από τρίτους ως αποδεκτή ή όχι, μιας και αποδεδειγμένα, δεν αποτελεί τίποτε περισσότερο από ένα κοινωνικό δημιούργημα, που είτε είναι κατακριτέα ή trend ανάλογα με την προώθηση που γίνεται κάθε χρονική περίοδο. Δεν υπάρχουν συνεπώς ειδικοί για την ψυχική μας αγωγή, διότι πάντα θα είναι υποκειμενικοί και στην καλύτερη περίπτωση, απλά ευρέως αποδεκτοί (πλειοψηφία ήταν και αυτοί που ψήφισαν υπέρ της θανάτωσης του Σωκράτη ούτως ή άλλως...). Και φυσικά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ασθένεια κάτι φυσικό, όπως η θλίψη λόγω απώλειας, διότι η ασθένεια απαιτεί επιστημονικά πειστήρια και τέτοια δεν υπάρχουν στον τομέα.

Ξοδέψτε λίγο από το χρόνο σας, να αναλύσετε τις σκέψεις και τις αντιδράσεις σας, με γνώμονα τον άνθρωπο και προσπαθήστε να είστε εξωτερικός κριτής του εαυτού σας. Όταν μια κατάσταση μας φαίνεται βουνό και φλερτάρουμε με την κατάθλιψη και τη μιζέρια, είμαι σίγουρη πως μια προσεκτική ματιά θα μας αποκαλύψει πως τίποτε δεν είναι αξεπέραστο και πως εμείς οι ίδιοι την διαιωνίζουμε  είτε με την παθητική αποδοχή της είτε με την ηττοπάθειά μας. Και ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτε περισσότερο για να προχωρήσει, παρά αυτογνωσία.

Διαβάστε επίσης:
Εσωτερική Εργασία
Για τα Συμπληρωματικά Μέσα Αυτοπαρατήρησης
Το Μάρκετινγκ της Τρέλας (Ντοκιμαντέρ)
Αρχαία Σύμβολα και Αυτοθεραπεία

2 σχόλια:

  1. "Εάν δεν μας αρέσει ο πολιτισμός μας, δεν τον αλλάζουμε, αλλά ψάχνουμε στήριγμα στους αρχαίους ή ακόμα και σε εξωγήινους!" το κρατάω!

    "διότι έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η προσωπικότητά μας σήμερα, θεωρείται "φυσιολογικό" να αντιδρούμε σε οτιδήποτε θεωρούμε πως θίγει τον εαυτούλη μας"
    cognitive dishonance, είναι στο dna σου.

    "Διότι τότε τείνει να είναι πιο σκληρή, όταν φυσικά είναι ειλικρινής" δυστυχώς οι άνθρωποι πλέον θα πουν πιο εύκολα, και έτσι και περισσότερα, ψέματα στον εαυτό τους παρά σε τρίτους...

    "Και φυσικά δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί ως ασθένεια κάτι φυσικό, όπως η θλίψη λόγω απώλειας, διότι η ασθένεια απαιτεί επιστημονικά πειστήρια και τέτοια δεν υπάρχουν στον τομέα."
    επιστημονικά πειστήρια βγαίνουν μετά από επιστημονική έρευνα η οποία έχει τρόπους να εμφανιστεί αληθής (είτε είναι, είτε όχι)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μπορώ να δεχθώ πως είναι στο DNA μου, όπως λες, ο μηχανισμός της αυτοσυντήρησης και σε αυτόν τον μηχανισμό εντάσσεται και το cognitive dissonance (εάν δεν κάνω λάθος) - ή έτσι μας έχουν πει τουλάχιστον οι "ειδικοί". Υπάρχει όμως μείζων πρόβλημα για τους ίδιους μας τους εαυτούς, όταν λόγω "δυσλειτουργίας", που δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συσσώρευση κοινωνικά αποδεκτών πρακτικών και ο ενστερνισμός τους, άρα είναι κάτι "ξένο" προς τον οργανισμό μας,όταν επικαλούμαστε αυτό το μηχανισμό για να προστατεύσει αυτό ακριβώς το κοινωνικό δημιούργημα.

    Οτιδήποτε έχει να κάνει με την αποφυγή ανάληψης προσωπικής ευθύνης και προσωπικής δράσης, είναι πιο εύκολο για τον σημερινό άνθρωπο. Από την αντιμετώπιση των ίδιων του των συναισθημάτων μέχρι την υποστήριξη των πεποιθήσεών του με βάση προσωπικά κριτήρια/βιώματα. Γι'αυτό άλλωστε και οι θρησκείες είναι ακόμη η Νο1 εξουσιαστική αρχή. Διότι μας αποποιούν των ευθυνών μας. Και προκειμένου να γίνει πιο ευκολοχώνευτο, λέμε ψέμματα στον εαυτό μας για να μας "προστατεύσουμε" από αυτές τις ευθύνες.
    Δεν αναλαμβάνουμε την ευθύνη μιας ψυχικής μας κατάστασης, που μπορεί να είναι και πολύ λογική, όπως το άγχος ειδικά με τους σημερινούς ρυθμούς. Αποποιούμαστε κάθε ευθύνης και συνεπώς κάθε δράσης καλυτέρευσης, καταφεύγοντας στην έυκολη, εξωτερική λύση, το χάπι, που και πάλι θα μας το δώσει ένας "ειδικός" και άρα δεν ευθυνόμαστε εμείς (σύμφωνα με τη "λογική" αυτή). Και όλα φυσικά καταλήγουν στο θέμα της παιδείας και της ανατροφής...

    Και ποιά είναι αυτή η περιβόητη επιστημονική έρευνα που μπορεί αποδεδειγμένα να ισχυριστεί πως ένα αντικαταθλιπτικό θα βοηθήσει έναν "καταθλιπτικό", όταν τα ίδια και καλύτερα αποτελέσματα, επιφέρει και το χάπι placebo σε πλείστες περιπτώσεις; Και πάλι αυτό μας οδηγεί στο ίδιο συμπέρασμα. Εάν ένας άνθρωπος έτρωγε καθημερινά ένα χάπι από ζάχαρη και έλεγε στον εαυτό του "τώρα αυτό θα με κάνει καλά!", δε θα είχε την ίδια επίδραση με το να του το δώσει ένας "ειδικός" και να του πει "πάρε αυτό το χάπι και θα γίνεις καλά". Γιατί την ευθύνη της ψυχικής μας ευημερίας, την έχουμε εναποθέσει αλλού...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα