29 Ιουλίου, 2011

Εκπτώσεις αξιών εν μέσω οικονομικής (και όχι μόνο) κρίσης

Εκπτώσεις αξιών


Δυστυχώς, εάν δεν είσαι υπερβολικά καλός σε αυτό που κάνεις, είσαι αναλώσιμος. Η προσφορά εργασίας υπερτερεί κατά πολύ της ζήτησης και οι υπερβολικά καλοί, είναι ελάχιστοι. Σε μία διαδραστική κοινωνία όπως η σημερινή, όπου οι ρόλοι του "καταναλωτή" - "πωλητή" αντιστρέφονται διαρκώς στη διάρκεια της ημέρας, παρατηρείται μία άκρως αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, καταδεικνύοντας μία κοινωνία που αρνείται πεισματικά να μάθει από τα λάθη της.

Όντας στη θέση του "καταναλωτή", απαιτούμε συνεχώς. Αυτό από μόνο του δε θα ήταν αρνητικό. Σε υγιή πλαίσια, προωθεί τον ανταγωνισμό και δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ποιοτικότερα και σε πιο προσιτές τιμές προϊόντα/υπηρεσίες. Δυστυχώς όμως, αναγνωρίζοντας την "ανάγκη" των "πωλητών" - ειδικά σε αυτούς τους οικονομικά δύσκολους καιρούς - και παρατηρώντας τις σπασμωδικές τους κινήσεις για επιβίωση, κάποιοι "άνθρωποι", ανακαλύπτουν ένα νέο ορίζοντα παρθένας γης προς εκμετάλλευση.

Αναγνωρίζουν στον εαυτό τους μία δύναμη που παλαιότερα δεν υπήρχε σε τόσο έκδηλο βαθμό. Είναι η δύναμη του οικονομικού εκβιασμού. Ειδικά σε εργασίες όπου η επαφή με τον "πελάτη/καταναλωτή" είναι ζωτική και συνεχής, κάποια περίοδο ο "πωλητής/επιχειρηματίας" είχε την "πολυτέλεια" να επιλέγει τους πρώτους, με όποια κριτήρια ήθελε ο ίδιος. Πλέον, που και το τελευταίο ευρώ μετράει πραγματικά, δεν υπάρχει χώρος για τέτοια κόλπα. Και ο "καταναλωτής" το ξέρει αυτό. Γιατί πριν μερικές ώρες που ήταν ο ίδιος στη δική του δουλειά, ήταν στην ίδια θέση. Τι γίνεται όμως όταν η πλειοψηφία του ανθρώπινου πληθυσμού είναι (ή μετατρέπεται σε) ανώριμοι "καταναλωτές"; Όταν αποφασίζουν να βγάλουν το άχτι/κόμπλεξ τους; Παρατηρούμε λοιπόν, πως στην πλειοψηφία, μόλις έρθει η σειρά τους να προσφέρουν τον οβολό τους, μεταμορφώνονται σε στυγνούς εκβιαστές. Πόσοι από εσάς που βρίσκονται σε πόστα που έρχονται σε συχνή επαφή με κόσμο, δεν άκουσαν την ατάκα "Αν δεν γίνει έτσι, θα πάω αλλού"; Και το αστείο της υπόθεσης, είναι πως οι απαιτήσεις τους είναι τραγικές. Αναδεικνύουν την μικρότητά τους και δε τους νοιάζει να τη διαλαλούν. Απαιτούν όχι εξυπηρέτηση, αλλά δουλικότητα σαν να είναι πασάδες. Και τι μπορεί άραγε να κάνει ο "πωλητής" σε μία κοινωνία και σε μία κατάσταση που αν δεν υπάρχει ρευστό, δεν προχωράει τίποτε; Αναγκάζεται να υποκύψει, να καταπιεί και να το βουλώσει και το βράδυ που θα πάει να πιεί ένα ποτό, θα κάνει φασαρία στον σερβιτόρο, γιατί το coctail του δεν έχει ομπρελίτσα...

Έτσι, καταλήγουμε, ανάλογα με το ρόλο που παίζουμε την εκάστοτε χρονική στιγμή, να κάνουμε εκπτώσεις. Πείθουμε τους εαυτούς μας πως πρέπει να ανεχόμαστε τέτοιου είδους "ανθρώπους" για λόγους πολιτικής και κοινωνικής/οικονομικής επιβίωσης. Γιατί ανά πάσα στιγμή, μπορεί να είμαστε αναλώσιμοι. Ο "καταναλωτής" απαιτεί την ικανοποίηση των παράλογων απαιτήσεών του, πρώτον γιατί ξέρει πως "τον παίρνει" να το κάνει και δεύτερον γιατί αυτή είναι η νοοτροπία που εδώ και δεκάδες χρόνια, έχει γαλουχηθεί από την κοινωνία. Οι απαιτήσεις είναι για ικανοποιούνται όσο παράλογες και να είναι, και πάντα θα βρεθείς κάποιος που θα έχει την κατάλληλη προσφορά. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να αναλογιστεί τι απαιτεί και γιατί (όπως και με τους Αγανακτισμένους...). Είναι πολύ γλυκό το σκήπτρο της δύναμης (έστω και της αγοραστικής), ειδικά για ανθρώπους με έλλειψη παιδείας. Και έτσι, καθημερινά, αυτοί οι δύο ρόλοι εναλλάσσονται, πότε δίνοντάς μας το σκήπτρο και πότε παίρνοντάς το πάλι πίσω, με αποτέλεσμα να έχουμε αυτό το φαινόμενο των μισόχαζων, μισοχαμένων ανθρώπων που ταλαντεύονται πάνω από την άβυσσο της ίδιας τους την άξεστης φύσης.

Βέβαια, θα υπήρχε νόημα στην αγανάκτησή μας με αυτή την κατάσταση, εάν είχαμε την ψευδαίσθηση πως ο κόσμος είναι κατά βάσην δίκαιος...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα