22 Νοεμβρίου, 2011

Ω

Aleister Crowley


Ω Θείε Εαυτέ! Ω Ζωντανέ Κύριέ Μου!
Αυτόφωτη φλόγα, γεννημένη από το Επέκεινα!
Άμωμε Θεέ! Γρήγορη γλώσσα φωτιάς,
Αναμμένη από αυτό το απροσμέτρητο φως,
Το απεριόριστο, το αμετάβλητο.
Παρουσιάσου, Θεέ μου, εραστή μου, πνεύμα της καρδιάς μου,
Καρδιά της ψυχής μου, λευκή παρθένα της Αυγής,
Βασίλισσα κάθε τελειότητας, παρουσιάσου
Από το κατοικητήριό Σου πέρα από τη Σιωπή
Σε μένα το φυλακισμένο, σε μένα το θνητό,
Τον ενταφιασμένο στον πηλό.
Παρουσιάσου σε μένα,
Μύησε την αφυπνισμένη ψυχή μου. Πλησίασε
Και ας λάμψει η δόξα της Θεότητάς Σου
Μέχρι τη γη, το υποπόδιο Σου...

Συ Βασιλικέ Άγγελε της Ανώτερης Θέλησής μου,
Σχημάτισε στο πνεύμα μου μία ευγενέστερη φωτιά Του Θεού,
για να κατανοήσω περισσότερο
Την ιερή αγνότητα της Θείας Σου Ουσίας!
Ω Βασίλισσα, ω Θεά της ζωής μου,
Αγέννητο φως, λαμπρέ σπινθήρα Του Παντός!
Ω Αγία, αγία Σύζυγε
Της θειότερης σκέψης μου, παρουσιάσου, λοιπόν,
και εκδηλώσου στο λάτρη Σου...

Αληθινέ μου Εαυτέ! Παρουσιάσου, ω Λαμπρέ,
Περιβεβλημένος τη δόξα του Αγίου Τόπου
Από όπου Σε κάλεσα. Παρουσιάσου σε μένα
Και διαπέρασε την ύπαρξή μου, έως ότου η όψη μου
Να λάμψει από το φως Σου, έως ότου το μέτωπό μου
Να λάμψει με το άστρο Σου, έως ότου η φωνή μου
Να φτάσει το Ανείπωτο.
Παρουσιάσου, λοιπόν,
Και κάνε με ένα μαζί Σου. Ώστε όλη η ζωή μου
Να αστράψει με την άγια επιρροή Σου
Για να βρεθώ άξιος στο τέλος
Να θυσιάσω ενώπιον του Αγίου...

Άκουσέ με!
Εστεμμένε με αστρόφως, με σμαραγδένια φτερά
Πλατυτέρα από τον Ουρανό! Ω βαθύ γαλάζιο
Της υδάτινης Αβύσσου! Ω Συ φλόγα
Που διασχίζεις τα σπήλαια της νύχτας
Με γλώσσες που αναπηδούν από το απροσμέτρητο,
Μέσα από τους ανεκδήλωτους αστραφτερούς γκρεμούς
Ως το ανείπωτο! Ω Χρυσέ Ήλιε!
Παλλόμενη δόξα του ανώτερου Εαυτού μου!
Άκουσα τη φωνή Σου να αντηχεί στην Άβυσσο:
"Είμαι το μοναδικό Ον στο βάθος
Του Σκότους. Ας σηκωθώ και ας ετοιμαστώ
Να τραβήξω την ατραπό του Σκότους. Και έτσι
Μπορεί να φτάσω στο φως. Γιατί από την Άβυσσο
Ήλθα, πριν τη γέννησή μου. Από το σκοτάδι
Και από τη σιωπή ενός πρωταρχικού ύπνου!"

Και Αυτός, Η Φωνή των Αιώνων, μου απάντησε και είπε:
"Ιδού! Είμαι Αυτός που δημιουργεί
Στο Σκοτάδι! Παιδί της Γης! Το φως φαίνει
Εν τη σκοτία και η σκοτία ου κατέλαβεν
Τις ακτίνες του μυητικού φωτός!"

...Μη με εγκαταλείπεις
Ω Αγιο Πνεύμα! Έλα να με παρηγορήσεις,
Να με τραβήξεις και να με κάνεις να εκδηλωθώ
Ως Όσιρις στον κόσμο που θρηνεί.
Για να Ανυψωθώ στο Σταυρό του Πόνου
Και της θυσίας, για να τραβήξω όλους τους ανθρώπους
Και κάθε σπόρο ζωντανής ύλης
Μαζί μου,
προς το άρρητο Βασίλειο του Φωτός!
Ω αγία, αγία Βασίλισσα,
Ας με σκεπάσουν οι πλατιές φτερούγες Σου!...

Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή,
Ο συμφιλιωτής του Φωτός και του Σκότους,
Είμαι ο Σωτήρας από την θνητότητα,
Είμαι η Δύναμη εκδηλωμένη στην Ύλη.
Είμαι η Θεότητα εκδηλωμένη στη σάρκα.
Βρίσκομαι ψηλά, μεταξύ των Αγίων.
Είμαι τελείως εξαγνισμένος μέσω του πόνου.
Ολοκληρωτικά τέλειος στη μυστική θυσία,
Και με τη γνώση του Εαυτού μου έγινα
Ένα με τους Αιώνιους Κυρίους της Ζωής.
"Δοξασμένος μέσω δοκιμασίας" είναι το Όνομά μου
"Λυτρωτής της Ύλης" είναι το Όνομά μου...
Βλέπω το Σκοτάδι να πέφτει σαν αστραπή!
Βλέπω τους Αιώνες να κυλούν σαν χείμαρρος
Δίπλα μου. Και πετάω από πάνω μου
Τα σφιχτά ενδύματα του Χρόνου.
Ο τόπος μου είναι Στην Άβυσσο, πέρα από τα Άστρα και τους Ήλιους
Εγώ ειμί η Ανάστασις και η Ζωή.
Άγιος είσαι Συ Κύριε του Σύμπαντος!
Άγιος είσαι Συ που δε Σε έπλασε η Φύση!
Άγιος είσαι Συ Απέραντε και Ισχυρέ!
Ω Κύριε του Σκότους και ω Κύριε του Φωτός!


Sunborn Stories

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα