25 Μαρτίου, 2012

Τι είναι αλήθεια;

Το κείμενο αυτό της Έλενας Π. Μπλαβάτσκυ δημοδιεύθηκε στο περιοδικό Philadelphia τον Αύγουστο του 1888, αλλά 124 χρόνια μετά, παραμένει τόσο επίκαιρο και διαχρονικό!

Στην ανάρτηση έχουν επιλεγεί αποσπάσματα από το άρθρο "What is Truth?".


Τι είναι αλήθεια;
[...] Σ' όλες τις εποχές υπήρξαν σοφοί που έφθασαν την Απόλυτη Αλήθεια κι όμως δεν μπόρεσαν να διδάξουν παρά σχετικές αλήθειες, γιατί στη Φυλή μας κανένας δεν μπορεί να μεταδώσει σε άλλον όλη την τελική Αλήθεια, που αναγκαστικά ο καθένας πρέπει να βρει μόνος του και μέσα του.
Δεν υπάρχουν δύο ψυχές όμοιες και γι’ αυτό το λόγο το ανώτατο Φως οφείλει να ληφθεί από αυτές τις ίδιες και όχι μέσω άλλων, σύμφωνα με τις ικανότητες της κάθε μιας.

[...] Πριν μπορέσει να γίνει μέτοχος μιας απόλυτης Αλήθειας, ο άνθρωπος οφείλει να γνωρίσει τον Εαυτό του και να αποκτήσει τις εσωτερικές αντιλήψεις που δεν εξαπατούν ποτέ.

[...] Ίσως κάποιος τότε να πει: "Εφόσον η κατανόηση της απόλυτης Αλήθειας είναι τόσο δύσκολη, ας αρκεστούμε τότε στις σχετικές αλήθειες". Σίγουρα πολλά άτομα θα μιλήσουν έτσι. Αλλά ακόμα και για να πλησιάσει κάποιος τη γήινη αλήθεια, το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι η αγάπη στην ίδια την αλήθεια, χωρίς την οποία δεν θα επιτευχθεί καμία γνώση.

Αλλά ποιος στην εποχή μας, αγαπάει την αλήθεια; Πόσοι ανάμεσά μας είναι έτοιμοι να την δεχθούν και να την ακολουθήσουν, μέσα σ’ ένα κοινωνικοπολιτικό περιβάλλον, όπου όλα όσα σημαίνουν επιτυχία βασίζονται στην πραγματικότητα σε πλάνες, συμβιβασμούς και ψέματα και όχι σε εσωτερικές αξίες; Στον αιώνα του ατμού και του ηλεκτρισμού ο άνθρωπος ζει με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό που μόλις του αφήνει χρόνο για να σκεφθεί και περνάει από την κούνια στον τάφο δεμένος στο κρεβάτι των βασανιστηρίων της συμβατικότητας και των συνηθειών.

Η συμβατικότητα είναι ένα εκ γενετής ψέμα, μια προσομοίωση των συναισθημάτων. Και όπου υπάρχει προσομοίωση δεν μπορεί να υπάρξει καμία αλήθεια. Ο Λόρδος Βύρων έβλεπε καλά ότι η Αλήθεια βρισκόταν σε μεγάλο βάθος ενώ στην επιφάνεια όλα ήταν βαριά λόγω της ψεύτικης ζυγαριάς των συνηθειών. Εκείνοι που ζουν μέσα στη συμβατικότητα ξέρουν καλά ότι, παρ’ όλη τη φλογερή τους επιθυμία, δεν τολμούν να δεχθούν την αλήθεια από φόβο στον τρομερό Μολόχ, που λέγεται Κοινωνία.

Ας ρίξουμε ένα βλέμμα γύρω μας. Στην μοντέρνα κοινωνία, στην μοντέρνα πολιτική, στις μοντέρνες θρησκείες και όλη τη μοντέρνα ζωή εν γένει. Παρατηρείστε τη συμπεριφορά όλων των κέντρων πολιτισμού στις διάφορες χώρες, εκεί όπου ο λευκός άνθρωπος έχει μεταφυτεύσει τον δικό του πολιτισμό και πείτε μου που είναι εκείνο το Ελ Ντοράντο της ευτυχίας, όπου αποδέχονται την Αλήθεια σαν ένα τίμιο φιλοξενούμενο και όπου φέρονται σαν εχθρούς στο ψέμα; Θα μπορούσατε να το ονομάσετε; "Εγώ θέλω την Αλήθεια", έλεγε ο Καρλάιλ, "ας με πλακώσει ο ουρανός αν μια χώρα ουράνιας ανοησίας είναι ανταμοιβή της ψευτιάς". Αλλά ποιος στον αιώνα μας θα τολμούσε να μιλήσει όπως ο Καρλάιλ; Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν προτιμούν μήπως τον ψυχρό εγωισμό και την τεμπελιά, όπου νομίζουν ότι βρίσκουν την αληθινή ευτυχία;

Ο εγωισμός, γιος της άγνοιας, είναι το αποτέλεσμα της πίστης ότι για κάθε νεογέννητο παιδί δημιουργείται μια νέα Ψυχή, διαφορετική και διακριτή από την Παγκόσμια Ψυχή και είναι εκείνος που σχηματίζει το μεγάλο τείχος μεταξύ του προσωπικού Εγώ και της Αλήθειας. Είναι η μητέρα των ελαττωμάτων. Το ψέμα γεννιέται από την ανάγκη να υποκρινόμαστε, και η υποκρισία προέρχεται από την επιθυμία να μεταμφιέσουμε ή καλύψουμε ένα ψέμα. Ο εγωισμός είναι η μόνη θεότητα που δεν υπάρχει φόβος να την απαρνηθούν οι μαθητές της. Βασιλεύει στον κόσμο των συμφερόντων, στον κόσμο μας, σ’ εκείνον που αποκαλούμε σεβαστό.

Ερευνήστε από πάνω μέχρι κάτω την κοινωνία: Παντού ο εγωισμός και το ψέμα έχουν κινητοποιηθεί από το πολυαγαπημένο "Εγώ". Υποκρισία και ψέμα σε κάθε άτομο, σε κάθε χώρα. Στην πρώτη περίπτωση συμφώνησαν να τα ονομάσουν οικογενειακές αρετές, στην άλλη πατριωτισμό και εθνικές φιλοδοξίες. Αν ο διπλωμάτης αποκτάει με ψέμα, πονηριά και απάτη αυτά που δεν μπορεί να αποκτήσει δια της βίας, πρέπει γι’ αυτό να τον χειροκροτήσουμε; Δεν είναι παρά με την δεξιοτεχνία του και όχι με την αλήθεια που πετυχαίνει παραχωρήσεις για τη χώρα του και εξάλλου αυτό γίνεται εις βάρος μιας γειτονικής χώρας.

Κάθε τάξη της κοινωνίας βασίζεται πάνω σε ένα ψέμα και που χωρίς αυτό θα καταστρεφόταν. Οι "υψηλές τάξεις" το χρησιμοποιούν για να κρύβουν αυτά που ονομάζουν "αμαρτιούλες" και που εμείς ονομάζουμε τραχιά ανηθικότητα. Οι "μεσαίες τάξεις" είναι κορεσμένες από ψεύτικα χαμόγελα και ψεύτικα λόγια. Ο αφέντης πηγαίνει στην εκκλησία για να παραπλανήσει τους υπηρέτες του. Ο παπάς κηρύττει αυτά που δεν πιστεύει, προσκυνάει τον Μητροπολίτη κι αυτός το Θεό του. Οι εφημερίδες εξαπατούν τους αναγνώστες και ακόμα η επιστήμη έχει πάψει να παρουσιάζει τα γεγονότα όπως πραγματικά είναι.
[...] Μερικές φορές είναι τόσο χρήσιμο να ξέρουμε τι δεν είναι ένα πράγμα, όσο το να ξέρουμε τι είναι. Κάθε φιλοσοφία και κάθε θρησκεία, όσο ατελείς και γελοίες μπορεί να φαίνονται επιφανειακά, βασίζονται σ’ ένα βάθος της αλήθειας. Εμείς τις συγκρίνουμε, τις αναλύουμε και συζητάμε τις διδασκαλίες που εμπεριέχονται μέσα τους. Έχουμε πάντα να διαλέξουμε μεταξύ των Θεών που βρίσκονται από την άλλη πλευρά αυτού του κατακλυσμού που έχει καταβυθίσει τις ικανότητες της Σκέψης και της Θείας Σοφίας και των Θεών του κοινωνικού ψέματος και των συμβατικών συνηθειών και βέβαια η Φιλοσοφία, που τείνει να ελαττώσει τα ανθρώπινα βάσανα αντί να τα αυξήσει, πρέπει να είναι η καλύτερη επιλογή.

Τέλος θα πούμε ότι: Εκτός από τις υψηλές και πνευματικές καταστάσεις της Ψυχής όπου ο άνθρωπος γίνεται ένα με την Παγκόσμια Ψυχή, αυτός δεν μπορεί να κατακτήσει πάνω σ’ αυτή τη γη παρά σχετικές αλήθειες από οποιαδήποτε θρησκεία ή φιλοσοφία. Και ακόμα αν η Αλήθεια που βρίσκεται στο βάθος του πηγαδιού, βγαίνει από τη φυλακή της, δεν θα μπορούσε να δώσει στον άνθρωπο περισσότερα από εκείνα ο ίδιος μπορεί να αφομοιώσει. Στο μεταξύ ο καθένας μας μπορεί να καθίσει στην άκρη του πηγαδιού, αυτού που λέγεται Γνώση και να κοιτάξει στα βάθη του περιμένοντας να δει στα σκούρα νερά του την αντανάκλαση της εικόνας της Αλήθειας. Αναμφίβολα ο υπομονετικός ερευνητής θα μπορέσει να αντιληφθεί κάπου κάπου την απαλή αντανάκλαση κάποιας αλήθειας, αλλά ας προσέξει... ο φιλόσοφος δεν θα ανακαλύψει παρά μόνο την ίδια την μορφή του.

Για να αποφύγουμε τέτοια συμφορά, ας προσπαθήσουμε να μην εκθέσουμε αλήθειες που δεν είναι παρά αντικατοπτρισμοί των δικών μας μυαλών. Θέλουμε να είμαστε φιλελεύθεροι και αντιστεκόμαστε στους δογματισμούς και τις ψευτοαγιοσύνες που καταλήγουν στον φανατισμό.

Όσον αφορά τις βαθιές και πνευματικές πεποιθήσεις του αληθινού Θεόσοφου, αυτές δεν υποτάσσονται στην κοινή γνώμη.

[...] Μερικές Εσωτερικές Αλήθειες ξεπερνούν τα όρια του στοχασμού και πρέπει επομένως να μένουν κρυμμένες από το βλέμμα του πλήθους, γιατί η απόδειξη πραγμάτων που δεν βλέπονται, ούτε καταλαβαίνονται, ούτε γίνονται αισθητά δεν αποτελεί απόδειξη παρά για εκείνους που μπορούν να τα βλέπουν, να τα καταλαβαίνουν και να τα νιώθουν. Μια ακτίνα της απόλυτης Αλήθειας δεν θα μπορούσε να αντικατοπτριστεί παρά σ’ ένα καθαρό καθρέφτη, φτιαγμένο από την ίδια φλόγα και αυτή η φλόγα μέσα μας είναι η υψηλότερη Πνευματική μας Συνειδητότητα.

ΤΟ ΦΩΣ ΛΑΜΠΕΙ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, ΑΛΛΑ ΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΣ ΔΕΝ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΙ.


Θεοσοφία

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα