18 Ιανουαρίου, 2013

Η συνειδητότητα στο βάθος του όντος

Η συνειδητότητα στο βάθος του όντος


Η συνείδηση, η συνειδητότητα, η επίγνωση, (αυτά τα τρία είναι ένα), είναι το κοινό στοιχείο όσων υπάρχουν (σε παγκόσμιο και σε ατομικό επίπεδο). Είναι το απλό υπόβαθρο όλων όσων "φανερώνονται", λειτουργούν κι εξελίσσονται. Είναι το ένα και μοναδικό υποστήριγμα κάθε εκδήλωσης.

Εξ’ αιτίας της απλής και κενής φύσης της, η συνειδητότητα δεν γίνεται αντιληπτή αφού "προβάλλεται" το "περιεχόμενο", το "δευτερεύον φαινόμενο". Αυτό συμβαίνει τόσο στο επίπεδο της δημιουργίας (όπου το υποστήριγμα δεν γίνεται αντιληπτό, αλλά "προβάλλεται" η δημιουργία, η γέννηση, η εξέλιξη, το φαινόμενο), όσο και στο επίπεδο του ατομικού όντος (όπου το υποστήριγμα δεν γίνεται αντιληπτό, αλλά "προβάλλεται" η ύπαρξη, η σκέψη, η αντίληψη, το φαινόμενο – το σώμα στην προκειμένη περίπτωση, κι η αντίληψη του εξωτερικού κόσμου).

Αν καθίσουμε και στοχαστούμε (ο καθένας μας), η συνειδητότητα είναι αυτό που υπάρχει πίσω από όλα: έχουμε επίγνωση της ύπαρξής μας, έχουμε επίγνωση της σκέψης μας, έχουμε επίγνωση του σώματός μας κι όσων αντιλαμβανόμαστε κι αισθανόμαστε από τον εξωτερικό κόσμο.

Η συνειδητότητα είναι που τα υποστηρίζει όλα αυτά, που τα κάνει "φανερά". Η Ίδια η συνειδητότητα δεν έχει δικό της περιεχόμενο από την φύση της, στην φύση της είναι κενή: φωτίζει όμως την "κίνηση", την ύπαρξη, την σκέψη, το φαινόμενο.

Τα όντα, το κάθε ον, δεν δίνει σημασία σε "αυτό που είναι το υποστήριγμα (σε αυτό που υποστηρίζει)", που "φανερώνει" ό,τι συμβαίνει, αλλά σε "αυτό που συμβαίνει": όταν το ον αντιλαμβάνεται και κατανοεί ότι "υπάρχει κάτι", προσβλέπει πάντα σε "αυτό που συμβαίνει": ταυτίζει την ύπαρξη με το "γίγνεσθαι", με το "φαινόμενο". Αυτό όμως είναι, στην κυριολεξία, μία αντιστροφή της πραγματικότητας.

Η συνειδητότητα αποτελεί την πηγή και την ουσία του "φαινομένου" (εξ' αυτής, δι' αυτής και εις αυτήν "γίνονται" τα πάντα). Η συνειδητότητα δεν αποτελεί απλά μία εγγενή ιδιότητα των φαινομένων (δεν αποτελεί ένα απλό κατηγόρημα του φαινομένου – όπως αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη σκέψη και διατυπώνει ο ανθρώπινος λόγος – η ύπαρξη είναι συνειδητή, η σκέψη είναι συνειδητή, το σώμα κι οι διεργασίες του κι αίσθηση του εξωτερικού κόσμου, είναι συνειδητά, κλπ.).

Η συνειδητότητα, λόγω της φύσης της, είναι παντού, διαπερνά τα πάντα, είναι παρούσα στα πάντα (άλλοτε φανερά, άλλοτε "υποκρυπτόμενη"). Είναι καθαρή επίγνωση, κενή περιεχομένου, αλλά δίνει ουσία και υπόσταση σε κάθε εκδήλωση, σε κάθε φαινόμενο. Είναι πάντα, σε όλα τα πεδία (σε όλους τους κόσμους) το βάθος του όντος, η ουσία του, η "ψυχή" του.

Εξ' αιτίας ακριβώς της (κενής) φύσης της και της λανθάνουσας παρουσίας της, δεν γίνεται άμεσα αντιληπτή από τα συνειδητά όντα που ταυτίζουν την ύπαρξη με την "ατομική παρουσία" τους, τις ατομικές διαδικασίες τους και δραστηριότητές τους.

Η συνειδητότητα πάντα αποτελεί την πηγή, το υποστήριγμα, την ουσία, το βάθος, την "ψυχή" της "ατομικής παρουσίας". Είναι απλά εδώ, παρούσα, τώρα, δεν έχει άλλες ιδιότητες. Αποτελεί όμως (σε σύγκριση με την ατομική οντότητα) την υπέρβαση των ορίων του εγώ, την ελευθερία, την απεραντοσύνη της αντίληψης, το άχρονο, το παν. Είναι αυτή η υπερβατική, πλήρης, πανταχού παρούσα (σε χρόνο και χώρο), αντίληψη που οι άνθρωποι ονομάζουν Θεό: Είναι ο εντός μας Θεός.

Δεν μπορούμε να βρούμε, να βιώσουμε, να συνειδητοποιήσουμε αυτή την εσώτερη φύση μας, την αληθινή ουσία μας, λειτουργώντας σε εξωτερικές δραστηριότητες... δεν είναι ύπαρξη, δεν συλλαμβάνεται με την σκέψη, ούτε είναι αντικείμενο των αισθήσεών μας.

Ασφαλώς για ένα ον που προσανατολίζεται στην εξωτερική ύπαρξη (που θεωρεί ύπαρξη μόνο την ύπαρξη μέσα στην δημιουργία, την σκέψη, τις αισθήσεις, την ζωή στον εξωτερικό κόσμο) δεν γίνεται κατανοητό πως η αληθινή ύπαρξη είναι πέρα και πάνω από όλα τα "φαινόμενα". Και το να μιλάς σε τέτοια όντα είναι άδικος κόπος.

Μπορεί να κατανοήσει την αλήθεια μόνο κάποιο ον που αναζητά την πηγή των φαινομένων, την ουσία του γίγνεσθαι, την αληθινή ύπαρξη. Ας μην κοροϊδευόμαστε, όλοι οι μεγάλοι διδάσκαλοι, σαν τον Λάο Τσε, τον Βούδα, τον Ιησού, μιλούσαν για μια εσωτερική πραγματικότητα που μπορούμε να προσεγγίσουμε ξεπερνώντας όλες τις επιφανειακές δραστηριότητες. Μιλούσαν για το εσωτερικό βασίλειο της απόλυτης σιγής, της αληθινής ύπαρξης, της αληθινής ζωής.

Η βίωση της εσωτερικής πραγματικότητας είναι η ολοκληρωμένη ύπαρξη που συμπεριλαμβάνει τόσο την συνειδητότητα όσο και το "περιεχόμενο" (το "φαινόμενο"). Με καμία έννοια η καθαρή επίγνωση δεν είναι το "αντίθετο" της ύπαρξης μέσα στην δημιουργία (όπως νομίζουν όσοι είναι απορροφημένοι στην φαινομενική ύπαρξη).

Όποιος βιώνει την απόλυτη κατάσταση, είναι πλήρης συνειδητότητα που αγκαλιάζει το σύνολο των φαινομένων. Η βίωση του απολύτου δεν είναι απομόνωση σε κάποια άλλη, υπερβατική, ξέχωρη από την δημιουργία, κατάσταση. Η πραγματικότητα είναι μία, αξεχώριστη και τα συμπεριλαμβάνει όλα. Δεν είναι μόνο συνειδητότητα, ούτε μόνο φαινομενική ύπαρξη. Είναι και τα δύο. Φώτιση και φαινομενική ύπαρξη δεν είναι ξεχωριστά. Όμως μία συνείδηση μπορεί να έχει πλήρη αντίληψη της πραγματικότητας ή να έχει μερική αντίληψη της πραγματικότητας. Είναι διαφορετικό όμως να βιώνεις με πλήρη συνειδητότητα την φαινομενική ύπαρξη (που έτσι αποτελεί ένα επιφαινόμενο, δεν σε παραπλανά και δεν σε δεσμεύει) κι είναι τελείως διαφορετικό (ενώ είσαι συνειδητότητα) να απορροφιέσαι στην φαινομενική σαν να είναι η πλήρης, αληθινή και μοναδική ύπαρξη. Κι αν μιλάμε για το έσω, το βάθος, την φώτιση (σε σχέση με την αφώτιστη κατάσταση), αναφερόμαστε στο όλο (την φωτισμένη κατάσταση) σε σχέση με το μερικό (την αφώτιστη κατάσταση), όχι σαν αντίθετα.

Ο φωτισμένος σε τι διαφέρει από τον αφώτιστο; Ο φωτισμένος ζει συνειδητά, εδώ, τώρα. Δεν έρχεται, δεν πηγαίνει, δεν εξελίσσεται, δεν πραγματοποιεί. Είναι ληδη. Βιώνει το Είναι (που αγκαλιάζει το φαινόμενο). Ο αφώτιστος είναι (ατομική) ύπαρξη, είναι σκέψη, είναι αίσθηση, είναι σώμα, (δηλαδή μισή ύπαρξη).

Η φώτιση είναι συνειδητοποίηση της αληθινής φύσης μας (που είναι καθαρή συνειδητότητα που αγκαλιάζει τα πάντα), δεν είναι πραγματοποίηση, δεν συμβαίνει με διαδικασίες, δεν συμβαίνει στο χρόνο, δεν υφίσταται μέσα στον χρόνο. Η φώτιση έρχεται ξαφνικά όταν συνειδητοποιείς ότι είσαι (μόνο) συνειδητότητα που αγκαλιάζει το φαινόμενο, όχι σκέτο φαινόμενο, μόνο το φαινόμενο.

Η φώτιση είναι πλήρης ζωή, αληθινή ζωή, αιώνια ζωή, που αγκαλιάζει τα πάντα. Δεν είναι ζωή, η ζωή της δημιουργίας, (αυτή είναι μισή ζωή). Γι' αυτό ο Ιησούς συνήθιζε να λέει: "ος γαρ αν θέλει την ψυχὴν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν· ος δ᾿ αν απολέσει την εαυτού ψυχὴν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου ούτος σώσει αυτήν".
("Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του (την ζωή του στον κόσμο) θα την χάσει. Όποιος όμως χάσει την ψυχή του (την ζωή του στον κόσμο) για μένα και το ευαγγέλιο αυτός θα κερδίσει την αληθινή, την αιώνια ζωή").
Και για τον Ιησού, αληθινή, αιώνια ζωή, είναι ακριβώς, η εν Θεώ ζωή, η πλήρης ζωή κι εδώ στη γη και "μετά" την γη, μια ζωή που βρίσκουμε μέσα μας, κατά τα "λεγόμενα" του Ιησού.

Η αληθινή φύση μας, η αληθινή ζωή, είναι αυτό που είμαστε πραγματικά (πέρα από την φαινομενική ύπαρξη και την εξωτερική δραστηριότητα). Χρειάζεται μόνο να το "συνειδητοποιήσουμε". Δεν υπάρχει εξωτερικός δρόμος να φτάσεις εδώ, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί (με εξωτερικά μέσα), δεν ανήκει στο χρόνο. Το βασίλειο αυτό δεν είναι εκ του κόσμου, αλλά αγκαλιάζει τον κόσμο.

Η πλήρως αφυπνισμένη κατάσταση είναι η πραγματική ολοκληρωμένη ύπαρξη, η αληθινή ζωή. Κι αυτό είναι η ουσία όλων, του κάθε όντος, του καθενός, όσο ταπεινό ή "διεστραμμένο" κι αν είναι. Υπάρχουν μόνο "αφώτιστα όντα", όχι "κακά όντα".

Η πραγματικότητα είναι αλήθεια, είναι γνώση, είναι αρετή, είναι δικαιοσύνη και ισότητα, απέναντι σε όλους κι όλα. Αυτός είναι ο πρώτος και μοναδικός κανόνας της πραγματικής ζωής. Άλλη ζωή δεν υπάρχει.


Ultimate Reality

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα