16 Ιουνίου, 2013

Τι πραγματικά σημαίνει ο Νόμος του Θελήματος του Άλιστερ Κρόουλι;

Νόμος του Θελήματος
γράφει ο


Ήταν στις 8, 9 και 10 Απριλίου του 1904, όταν ο Άλιστερ Κρόουλι δεχόταν την αποκάλυψη του Νόμου της νέας εποχής του Ώρου από την ασώματη φωνή του Αϊβάς.
Το αποτέλεσμα αυτής της επαφής ήταν η σύνταξη του Liber Al vel Legis, του Βιβλίου του Νόμου, όπου αναγράφεται ανάμεσα στα άλλα, ο βασικός κανόνας της φιλοσοφίας του Κρόουλυ: "Κάνε αυτό που θέλεις, θα είναι όλος ο Νόμος. Αγάπη είναι ο Νόμος, αγάπη υπό το θέλημα".

Για αρκετούς τα παραπάνω λόγια μοιάζουν προκλητικά. Σε συνδυασμό με την εκκεντρική ζωή του συγγραφέα τους, οι περισσότεροι μελετητές των εσωτερικών σχολών αποφεύγουν το Νόμο του Θελήματος του Κρόουλι, φοβούμενοι πως ενισχύει τον εγωισμό, τον ηδονισμό και γενικότερα γεννά φαινόμενα αναρχίας και Εωσφορισμού.

Στην πραγματικότητα όμως η έννοια της Θέλησης (στο πρωτότυπο κείμενο εμφανίζεται άλλοτε ως "will" και άλλοτε ως "Θέλημα", λέξη γραμμένα στα Ελληνικά), δεν αφορά την ασυλλόγιστη εκδήλωση της όποιας απωθημένης επιθυμίας μας!

Ο Κρόουλι είναι κατηγορηματικός σ’ αυτό:

Κάνε, όχι τις τυχαίες ευχές και επιθυμίες του συνειδητού νου, αλλά την αμετάβλητη ιδέα του εσώτερου εαυτού σου. Πρέπει να σκάψεις βαθιά μέσα σου και να ανακαλύψεις τι είναι – και να τον βγάλεις στο φως.

Η φιλοσοφία του Κρόουλι μιλά για τον αληθινό πυρήνα του ανθρώπινου ψυχικού οργανισμού, για την ανακάλυψη τη δύναμης που δραστηριοποιείται μέσα μας, γι’ αυτό που προσωπικά αποκαλώ Μυστικό Ήλιο.

Ασφαλώς, η σκέψη του είναι βαθιά επηρεασμένη από τους συλλογισμούς του Άρθουρ Σοπενχάουερ (1788-1860), ο οποίος μιλούσε για τη θέληση (βούληση - will) σαν μια κοσμική δύναμη που απλώνεται πέρα από τα όρια του ανθρώπου στο σύμπαν και διαπερνά όλα - είτε έμβια είτε ανόργανα - τα όντα του κόσμου.

Ο Θεοδόσης Πελεγρίνης, στο μνημειώδες Λεξικό της Φιλοσοφίας (2005) του, γράφει σχετικά με τη θέληση στον Σοπενχάουερ

Πρόκειται για μια ορμή τυφλή - υπό την έννοια ότι δεν δρα βάσει κάποιου σχεδίου - απεριόριστη και ακατάπαυστη. Η έσχατη εξήγηση της φύσης αλλά και της συμπεριφοράς ειδικά του κάθε όντος θα πρέπει να αναζητηθεί στη βούληση. Η επιστήμη μπορεί να περιγράψει τις φαινομενικές μόνο εκδηλώσεις των όντων, αλλά την ουσία τους την αποκαλύπτει η βούληση, που ενυπάρχει σε αυτά. Η επιστήμη, π.χ. είναι σε θέση, αναφερόμενη στα χαρακτηριστικά του πεύκου, να περιγράψει τις συνθήκες υπό τις οποίες δημιουργείται κάτι, τον τρόπο κατά τον οποίο αναπτύσσεται, αλλά αδυνατεί να απαντήσει στο έσχατο ερώτημα: γιατί το πεύκο, κάτω από συγκεκριμένες αιτίες, αναπτύσσεται έτσι; Η έσχατη αιτία, που θα μας επιτρέψει να απαντήσουμε στο ερώτημα αυτό, είναι η βούληση. Το πεύκο δημιουργείται, υπάρχει και παρουσιάζει τα χαρακτηριστικά που έχει, επειδή η βούληση την οποία κλείνει μέσα του το προτρέπει να δημιουργείται, να υπάρχει και να εκδηλώνεται με τον τρόπο αυτόν - και, όχι, λ.χ. με τον τρόπο που δημιουργείτε, υπάρχει και εκδηλώνεται ο κάκτος.

Για αυτή τη δύναμη ακριβώς μίλησε ο Κρόουλι, για τη θέληση που δένει ερμητικά όλα τα πλάσματα της ύπαρξης με όρους συμπάθειας και τα κατευθύνει σ’ ένα μονοπάτι αγάπης, δηλαδή συνοχής, δημιουργίας και ανάπτυξης.

Η αγάπη και η θέληση είναι έννοιες ίσες στη φιλοσοφία του Θελήματος (Thelema), αφού αριθμοσοφικά δίνουν και οι δυο τον αριθμό 93. Η αληθινή θέληση είναι εξέλιξη και δημιουργία, ενώνει και γεννά, είναι πατέρας κάθε τελειότητας, η δύναμη και η κατάσταση του τελειοποιημένου ανθρώπου.

Η θέληση του Κρόουλι δεν διαφέρει με το τέλεσμα του Ερμή και αν ορισμένοι επιμένουν πως οι δυο αυτές έννοιες είναι απόλυτα ξένες μεταξύ τους, τους παραπέμπω στη μυσταγωγική ανάλυση του πυθαγόρειου θεωρήματος από τον Γράβιγγερ στο βιβλίο του "Πυθαγόρας" (1998).

Εκεί, μέσα από τα αξιώματα της γεωμετρίας και τη "μαγεία" των μαθηματικών, αναπαριστάται με τον καλύτερο τρόπο η τελείωση του ανθρώπου, όταν η προσωπική θέληση ελαττώνεται ή πιο ορθά, συμπίπτει με τη θεϊκή πρόνοια. Έτσι, στο ορθογώνιο τρίγωνο των Πυθαγορείων, η οριζόντια πλευρά ή αλλιώς η θέληση του ατόμου, καθώς μειώνεται και πλησιάζει στο σημείο επαφής της κάθετης πλευράς (που εδώ συμβολίζει τη Θεία Πρόνοια), ελαχιστοποιεί την υποτείνουσα, τη γραμμή δηλαδή της Ειμαρμένης.

Τότε η βούληση του ανθρώπου γίνεται ένα με αυτήν του Θεού, τα δυο σημεία ταυτίζονται, ο μακρόκοσμος γίνεται ένα με το μικρόκοσμο και το άτομο τελειοποιείται, καθώς γίνεται μέτοχος της κοσμικής θέλησης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα