31 Αυγούστου, 2013

Είναι σημαντικό να φανταζόμαστε το μετά τον καπιταλισμό (Ντ. Χάρβεϊ)

Ντ. Χάρβεϊ
Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης
Πηγή: Red Pepper via RedNoteBook


Από τα ζητήματα της στέγασης μέχρι τους μισθούς, ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ υποστηρίζει ότι η εξέταση των αντιφάσεων του καπιταλισμού μπορεί να δείξει τον δρόμο προς έναν εναλλακτικό κόσμο.

- Ετοιμάζετε το νέο βιβλίο σας "Οι δεκαεπτά αντιφάσεις του καπιταλισμού". Γιατί επικεντρώνεστε σε αυτές;

- Η ανάλυση του καπιταλισμού δείχνει ότι υπάρχουν σημαντικές και θεμελιώδεις αντιφάσεις. Σε τακτά χρονικά διαστήματα οι αντιφάσεις αυτές ξεφεύγουν από τον έλεγχο και δημιουργούν κρίσεις. Σήμερα βρισκόμαστε μέσα σε μια κρίση και νομίζω ότι είναι σημαντικό να ρωτήσουμε "ποιες ήταν οι αντιφάσεις που μας οδήγησαν σε αυτήν;". "Πώς μπορούμε να αναλύσουμε την κρίση από την άποψη των αντιφάσεων;". Μια από τις μεγάλες ρήσεις του Μαρξ ήταν ότι "μια κρίση είναι πάντα το αποτέλεσμα υπόγειων αντιφάσεων". Ως εκ τούτου, θα πρέπει να ασχοληθούμε με αυτές, παρά με τα αποτελέσματά τους.

18 Αυγούστου, 2013

Αποχαιρετιστήρια επιστολή

Αποχαιρετιστήρια επιστολή
γράφει ο


Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν.

Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

13 Αυγούστου, 2013

Η ιδεολογία ως μορφή απάτης

Ιδεολογία
γράφει ο


Καμμία ιδεολογία δεν προσέφερε τίποτε απολύτως στην ανθρωπότητα πέρα από εγκλήματα και πολέμους.

Στην μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου, όλοι οι πόλεμοι, όλες οι σφαγές, όλα τα έκτροπα έχουν γίνει στο όνομα ιδεών. Συμβαίνει δε, οι μεγαλύτερες πολιτικές απάτες να έχουν τις ρίζες τους σε ιδέες για την βελτίωση της ζωής του ανθρώπου – κάτι που είναι, βέβαια, και μέγα ζητούμενο.

Μπορούμε έτσι να πούμε ότι, παρά τον υπερβατικό χαρακτήρα τους, ή λόγω αυτού, οι ιδέες αποτελούν μία μορφή εξουσίας την οποίαν και αξιοποιούν κατά κόρον όλοι αυτοί που διατείνονται ότι εκφράζουν – ή, ακόμα χειρότερα, ενσαρκώνουν – τις ιδέες. Εξαίρεση στους πιο πάνω κανόνες αποτελούν οι ιδέες που θέλουν να υπάγονται στον πειραματισμό ή καλύτερα στην σκληρή δοκιμασία της επαλήθευσης ή της απορρόφησής τους. Πρόκειται, δηλαδή, για ιδέες που δεν έχουν τελεολογικό χαρακτήρα, αλλά τελούν υπό δοκιμή.

06 Αυγούστου, 2013

Ελληνικές Ομορφιές

Άγιος Αχίλλειος, Πρέσπες
Δημητσάνα, Αρκαδία
Δημητσάνα, Αρκαδία
Φακίστρα, Πήλιο
Φλώρινα
Φολέγανδρος

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011)

Μέσα από το φακό του, η ιστορία της χώρας μας...
Περήφανοι που ο τόπος μας γέννησε έναν τόσο μεγάλο άνθρωπο και καλλιτέχνη...

Απόσπασμα από το λεύκωμα Κώστας Μπαλάφας. Φωτογραφικό οδοιπορικό στο Άγιον Όρος 1969-2001, εκδ. Αγιορείτικη Φωτοθήκη – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη, Άγιον Όρος - Αθήνα 2006.

[...] Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου.
Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί και αγγάρεψαν εμένα. Όταν είδα εγώ ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί, με μάγεψε και είπα "ένα τέτοιο εργαλείο θα 'θελα για να αποτυπώσω τα βιώματά μου και να καταχωρίσω τους ανθρώπους που έζησα και μόχθησα μαζί τους, που έζησα χαρές και λύπες". Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κάποτε, ώστε με ένα ρολόι και λίγες οικονομίες να αποκτήσω μια μηχανούλα. Ήταν μια junior Kodak με 7.7 φακό. Μετά από αυτό αγόρασα μιαν άλλη• πουλώντας τη μηχανή αυτή και πάλι με κάτι οικονομίες πήρα μια Robot. Με τη Robot και μ’ ένα φιλμ που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σ’ ένα βομβαρδιστικό ιταλικό που το ‘ριξαν τα αντιαεροπορικά μέσ’ τα Γιάννενα, κατάφερα να συνεχίσω• έκοβα κομματάκια, γέμιζα τις μπομπίνες κι έτσι φωτογράφισα τον Αγώνα.

Το καθήκον έγινε άγνωστη λέξη

Σαράντος Καργάκος
γράφει ο
Εκπαιδευτικός – Ιστορικός – συγγραφέας


Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία.

Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλειά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενειακή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώνει, επεκτάθηκε και στο νέο-σουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές "κουλοχέρηδων"... παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους - πέρα από τη μούντζα - για καμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή - τάχα - είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέσα στη λέξη "χειρώναξ", σαν δεύτερο συνθετικό το "άναξ" που κάνει τον δουλευτή, τον άνακτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι’ αυτό τουμπάραμε...

05 Αυγούστου, 2013

Γκέμμα - Δημήτρης Λιαντίνης

Η "Γκέμμα" αποτελεί το κύκνειο άσμα του Δημήτρη Λιαντίνη. Εκδόθηκε το 1997 όμως κυκλοφόρησε ελάχιστο καιρό πριν ο ίδιος πραγματοποιήσει αυτό που περιγράφει στο κεφάλαιο "Εδώ Μεσολόγγι" του εν λόγω βιβλίου: Αυτοθέλητη έξοδο από τη ζωή.

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Ή, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Έτσι, από την άποψη της ουσίας, ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι' αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί και ομοιότητες, είναι συμπληρώματα και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.

04 Αυγούστου, 2013

Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων (Ken Robinson)

Μεταμοντέρνα Βαρβαρότητα

Πείνα - βαρβαρότητα


γράφει η
Δικηγόρος, υποψήφια διδάκτωρ
Νομικής, Université Paris II, Panthéon-Assas, συντονίστρια Ομάδας Νέων
ΙΜΔΑ - Ίδρυμα Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου


Poverty is the worst form of violence. (Mahatma Gandhi)

...τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις... (Γ. Σεφέρης)

Η ανάδειξη της θεματικής της βίας σε ένα από τα συχνότερα εγειρόμενα θέματα συζήτησης την περίοδο αυτήν της κρίσης, επιτρέπει και καθιστά συνάμα αναγκαία τη διατύπωση σκέψεων και συμπερασμάτων στο νομικό και όχι μόνο, πεδίο. Εν προκειμένω, δεν θα εστιάσουμε στην – τουλάχιστον ανιστόρητη – προτροπή για καταδίκη της βίας "απ’ όπου κι αν προέρχεται", όποια χαρακτηριστικά κι αν έχει, όπου κι αν αποσκοπεί (είτε, για παράδειγμα, πρόκειται περί εθνικοαπελευθερωτικής ή αμυντικής βίας, όπως αυτή των επαναστατών του 1821 ή των αγωνιστών του 1940 και της Αντίστασης, είτε πρόκειται περί κατακτητικής βίας, όπως αυτή των στρατευμάτων του Άξονα κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο) ή/και στις παράλληλες σχετικές προσπάθειες μέσω θεωριών "των δύο άκρων", για τον αντιεπιστημονικό και εξυπηρετούντα πολύ συγκεκριμένες σκοπιμότητες χαρακτήρα, των οποίων μία απλή μελέτη ιστορικού και φιλοσοφικού χαρακτήρα μπορεί να πείσει και τον πλέον δύσπιστο, αλλά σε ένα άλλο φαινόμενο: τη σχεδόν πλήρη αποσιώπηση της σημασίας και της κοινωνικής επικινδυνότητας της οικονομικής βίας από πολλούς εκ των τοποθετουμένων σχετικά με το θέμα της βίας γενικότερα.

02 Αυγούστου, 2013

Επέτειος της Δημοκρατίας...

Μνημείο


Κρίμα, δεν μας ευχήθηκε φέτος ο Κάρολος.

Η Τρόικα άθελά της θα σώσει την Ελλάδα.

Με τις εμμονές της ωθεί το τέρας του βενιζελισμού στην "αυτοκτονία".

Όταν σε έναν φτωχό λαό εργαζομένων Πρώτος Πολίτης και Εγγυητής της Δημοκρατίας είναι ένα υψηλόμισθο παράσιτο, όπως ο Παπούλιας, τότε αυτός ο λαός είναι άξιος της μοίρας του. Αν ο λαός περιμένει από τον άνθρωπο αυτόν να λειτουργήσει ως η τελευταία ασφαλιστική "δικλείδα" πριν παραδοθεί η χώρα στους δανειστές, τότε είναι επίτευγμα που βλέπουμε μόνον δανειστές με κουστούμια και όχι στρατούς κατοχής... Πραγματικούς στρατούς με πραγματικά όπλα, αν σκεφτεί κάποιος το πώς αντέδρασε — ή μάλλον το πώς δεν αντέδρασε — ο Παπούλιας ως υποψήφιος Πρόεδρος στις επισημάνσεις της Μπενάκη περί αλλαγής συνόρων, εξαιτίας των νέων συνθηκών στη διεθνή πολιτική σκακιέρα.

Ο Παπούλιας "δικαιούται" στην κυριολεξία αυτήν τη στιγμή να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Μεταπολίτευσης... Ακόμα κι αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον "εφεύρουμε". Είναι ο Πρόεδρος αυτός, τον οποίο έπρεπε να έχει η σημερινή "Δημοκρατία" μας... Είναι ο Πρόεδρος με το βαπτιστικό όνομα, το οποίο έπρεπε να έχει ο πρόεδρος των Μνημονίων... Είναι η πλέον αντιπροσωπευτική περίπτωση, που μπορεί να αποκαλύψει τα αίτια της σημερινής αθλιότητας της Μεταπολίτευσης... Ο άνθρωπος με το "δυτικό" όνομα είναι ένα παράσιτο από τότε που υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο.

01 Αυγούστου, 2013

Η βιομηχανία του εβραϊκού Ολοκαυτώματος

Χρήματα

Εξαργυρώνοντας πολιτικά το Ολοκαύτωμα...

Μεταξύ του τέλους του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του τέλους της δεκαετίας του ’60, μόνο ελάχιστα βιβλία και κινηματογραφικές ταινίες έθιγαν το θέμα του ναζιστικού ολοκαυτώματος... Όχι μόνο οι Αμερικανοί γενικά, αλλά και οι Αμερικανοεβραίοι, μηδέ εξαιρούμενων των Εβραίων διανοουμένων, επέδειξαν ελάχιστη προσοχή στο ναζιστικό ολοκαύτωμα. Σε μια έγκυρη έρευνα του 1957, ο κοινωνιολόγος Νέιθαν Γκλέιζερ, ανέφερε ότι η "Τελική Λύση" των Ναζί (όπως και η ίδρυση του ισραηλινού κράτους) "είχε εντυπωσιακά ανεπαίσθητες επιπτώσεις στην εσωτερική ζωή της εβραϊκής κοινότητας της Αμερικής". Σε ένα επιστημονικό συμπόσιο με θέμα "Εβραϊκή ταυτότητα και νέοι διανοούμενοι", το οποίο είχε διοργανωθεί από την επιθεώρηση "Κομένταρι", μόνο δύο από τους τριάντα ένα εισηγητές τόνισαν τον αντίκτυπο του ναζιστικού ολοκαυτώματος. Παρομοίως, το 1961, μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης την οποία οργάνωσε η εφημερίδα "Ιουδαϊσμός", με συμμετέχοντες είκοσι ένα επιφανείς Εβραίους της Αμερικής, με θέμα "Η επιβεβαίωσή μου ως Εβραίου", αγνόησε σχεδόν ολοκληρωτικά αυτό το ζήτημα. Κανένα μνημείο στις Ηνωμένες Πολιτείες ή τελετή απότισης φόρου τιμής δεν θύμιζαν το ναζιστικό ολοκαύτωμα. Αντίθετα, οι μεγαλύτερες εβραϊκές οργανώσεις αντιτάχθηκαν στη μνημόνευσή του. Το ερώτημα είναι γιατί;

Η υποκρισία της καταπολέμησης των εθισμών

Bottle on beach
γράφει η xristiana sophia


...γιατί δεν μπορούμε να σταματήσουμε κανένα εθισμό...

Κάθε φορά που αρχίζω να γράφω, αισθάνομαι μια πραγματική πρόκληση να καταφέρω να διατυπώσω κάθε σκέψη, επίγνωση και εικόνα που βρίσκονται στο μυαλό μου, λεκτικά. Και κάθε φορά συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι αδύνατον. Υπάρχουν τόσες πολλές οπτικές και επίπεδα σε κάθε θέμα, που δεν γίνεται να εκφραστούν λεκτικά. Για το λόγο αυτό, τα άρθρα μου χρησιμεύουν μόνο ως έναυσμα, για να βοηθήσουμε τον επιφανειακό νου να αρχίσει να σκέφτεται διαφορετικά και να βγούμε από τη ζώνη άνεσής μας.

Οι εθισμοί είναι ένα τεράστιο θέμα, το οποίο θ’ αγγίξω μόνο γενικά, ενώ ο καθένας πρέπει να κάνει τη δουλειά για τον εαυτό του, σε συγκεκριμένους εθισμούς του.

Πέρα από το "φυσιολογικό"...

Collision
γράφει η


Σε στιγμές πολύ τραγικές, χρειάζεται μια γερή δόση αυθεντικού χιούμορ και τη διάθεση να ρισκάρεις τα πάντα!

Περίεργο και όμορφο μαζί, μου φαίνεται, το πως μπορούμε να έχουμε τόση όρεξη, τόσο πάθος, τόσο έρωτα, τόση διάθεση για αυθεντική δημιουργία, όταν όλα φαίνεται να γκρεμίζονται, ν’ αποσυντίθενται. Δυο εντελώς διαφορετικές και αντίθετες πραγματικότητες, που παλεύουν η μια με την άλλη να εκφραστούν.

Κι όμως, υπάρχει και ένας άλλος Εαυτός... ακίνητος, παρατηρητής, μετέχων μα και καθοδηγητής...

Η απελευθέρωση της ψυχής από το ψέμα της ύλης

Απελευθέρωση της ψυχής
Σε έναν κόσμο που μας τα έμαθε όλα με λάθος τρόπο, δεν θα μπορούσε να μην μας πει ψέματα για την καταγωγή της ψυχής και τον τρόπο απελευθέρωσής της από τον υλικό κόσμο. Ο τρόπος απεγκλωβισμού της ψυχής από τις επαναλαμβανόμενες ενσαρκώσεις γίνεται μόνο όταν πάψει η ψυχή να έχει μεγάλες προσκολλήσεις στην ύλη. Ναι μεν, η ψυχή όταν είναι εντός του υλικού σώματος έχει τις ανάγκες της ύλης, αλλά το σημαντικότερο όλων είναι ο τρόπος που πέρασε το Βίο της, το πόσο έντονα συναναστράφηκε με την ύλη και πόσες υλικές επιθυμίες "έσυρε" μαζί της κατά την αποχώρηση από ΤΟ σώμα.

Και η ψυχή κατά τον θάνατο αν φεύγει καθαρή, χωρίς να σέρνει μαζί της το παραμικρό από το σώμα, επειδή δεν διατηρούσε με την θέλησή της καθόλου σχέσεις με αυτό καθ' όλη την διάρκεια της ζωής, αλλά αντίθετα το απέφευγε και ήταν συγκεντρωμένη στον εαυτό της, επειδή αυτό μελετούσε και σε αυτό ασκούνταν πάντα, που σημαίνει ότι πάντα φιλοσοφούσε με τον σωστό τρόπο και ότι ασκούνταν για να πεθάνει αδιαμαρτύρητα, τότε κάνοντας αυτή την μελέτη και άσκηση θανάτου, φεύγει αμιγής και καθ' εαυτή πηγαίνοντας στο κόσμο των θεών.

Σωκράτης
Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα