06 Ιανουαρίου, 2014

Οντολογία και Ψυχολογία του Εγώ

Οντολογία και Ψυχολογία του Εγώ


Το ΟΛΟΝ εξ' ορισμού περιλαμβάνει τα πάντα σε μια Ενότητα, σαν πεδίο αντίληψης, σε μια αντίληψη που δεν κάνει διαχωρισμούς, που είναι πέρα από την δυαδικότητα, σε ένα βίωμα που περιλαμβάνει και ύπαρξη και περιβάλλον, σε μια εμπειρία ενότητας με τον κόσμο... Αυτό που για κάποιους ανθρώπους αποτελεί άμεση επαφή με την πραγματικότητα, παραμένει μεταφυσικό αίτημα για τον άνθρωπο, ή αποτελεί (η πιο πάνω διαβεβαίωση) απλά μια νοητική σύλληψη (τη βάση μιας θεωρίας, ίσως).

Όμως στο επίπεδο που λειτουργούν οι άνθρωποι – με τον τρόπο που διαχειρίζονται την σκέψη τους – αντιλαμβάνονται μέσα από την δυαδική αντίληψη.

Ο Εαυτός και το άλλο.
Το Ον και η δραστηριότητα.
Ο Νους και η εμπειρία.
Ο Γνώστης κι η γνώση.
Ο Σκεπτόμενος κι η σκέψη, το υποκείμενο και το αντικείμενο.
Το Εγώ και ο κόσμος;

Σε όλες αυτές τις "δυαδικές εκφράσεις", ο πρώτος όρος σχετίζεται με την Ύπαρξη και ο δεύτερος όρος αναφέρεται (στην Εμπειρία) στο περιβάλλον.

Πως όμως δημιουργείται αυτή η αντιληπτική κατάσταση; Τι νόημα έχει; Πως ξεπερνιέται; Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ απλά – ο λόγος που μας μπερδεύει είναι άλλος.
Ας το εξηγήσουμε λοιπόν όσο πιο απλά γίνεται (παρατηρώντας προσεκτικά το τι συμβαίνει, εδώ, τώρα, από μηδενική βάση κι όχι μέσα από τις θεωρίες των ανθρώπων).

Όλα ξεκινούν από την Συνείδηση (την "παρούσα συνείδηση του καθενός"), την "αντίληψη ότι υπάρχουμε", την "αίσθηση παρουσίας".
Η Συνείδηση (του καθενός) θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν η "πραγματική ύπαρξη", η καρδιά της ύπαρξης, ένα ον τελικά... σκέψη, αισθήσεις, σώμα, αντιλήψεις του κόσμου, δεν είναι παρά δευτερεύουσες λειτουργίες.

Η Συνείδηση είναι φυσικό περιστατικό, φυσικό γεγονός, φυσική εκδήλωση (μας "δίνεται" από την Ζωή, δεν την "κατασκευάζουμε" εμείς). Απλά εκδηλώνεται.

Όταν η Συνείδηση λειτουργεί, γνωρίζει, εξελίσσεται (ως προς το "περιεχόμενό" της) φυσικά, ανεμπόδιστα, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Όλα λειτουργούν πέρα από την δυαδικότητα, όλα είναι μια ενότητα, υπάρχει μόνον αντίληψη του εαυτού, της λειτουργίας του κόσμου (χωρίς κανένα διαχωρισμό). Όλα είναι μια ενότητα.

Στο παιδί, μέχρι τα 3,4 χρόνια αυτό λειτουργεί, αλλά σε ένα συγκεχυμένο επίπεδο. Το παιδί απλά βιώνει τη ζωή, το παρόν, τα φυσικά περιστατικά, δεν κρατά τίποτα, δεν έχει μνήμη, δεν επεξεργάζεται τίποτα: απλά ζει. Κι αυτός είναι ο λόγος που δεν υπάρχουν αναμνήσεις σε αυτή την ηλικία. Το παιδί "εξαρτάται" απόλυτα από τον γονέα ή κάποιον άλλο.
Κάποια στιγμή όμως εμφανίζεται το "εγώ". Γιατί εμφανίζεται το "εγώ"; Γιατί η ύπαρξη πρέπει να επιβιώσει και το "εγώ" είναι μηχανισμός που βοηθά στην επιβίωση.

Πως "σχηματίζεται" το εγώ; Καθώς το παιδί αναπτύσσεται, η αντίληψη που πριν λειτουργούσε ελεύθερα, ανεμπόδιστα, τώρα δεν επεκτείνεται πέρα από αυτό που νοιώθει σαν "χώρο" της, αυτό που σκέπτεται, αυτό που αισθάνεται, πέρα από το σώμα, περιορίζεται σε αυτή την αντίληψη, οχυρώνεται σε αυτή την αντίληψη, το αναγνωρίζει σαν "εγώ" και τελικά περιορίζεται σε αυτό που θεωρεί φυσικό του όριο, το σώμα, ενώ πέρα από τα όρια (αναγνωρίζει ότι) υπάρχει ο κόσμος, το "έξω".

Η αντίληψη που περιορίζεται σαν "εγώ", είναι σκέψη, είναι λειτουργία της σκέψης, δεν είναι κάτι διαφορετικό. Η αντίληψη που "ξεπερνάει" το "εγώ" (το όριο) για να "αναγνωρίσει" το περιβάλλον, τα πράγματα, είναι επίσης σκέψη. Και στην μια και στην άλλη περίπτωση υπάρχει σκέψη, τίποτα άλλο. Η σκέψη που περιορίζεται στο "εγώ" είναι ο σκεπτόμενος. Η σκέψη που διερευνά το "έξω" είναι η σκέψη.

Από (μεταφυσική) άγνοια η Συνείδηση "ταυτίζεται" (ταυτίζει την ύπαρξη) με τον νου, τον σκεπτόμενο, το γνώστη, το υποκείμενο, το εγώ και διαχωρίζεται από τον κόσμο. Ήδη η φύση, η Ζωή "θεμελιώνει" τον βασικό διαχωρισμό.

Μετά έρχεται η "κοινωνία", η "αγωγή", οι "κοινωνικές πληροφορίες" που επιβάλλονται μέσω της δημόσιας επικοινωνίας, να "διαπλάσσουν" περαιτέρω το εγώ, να το "διαμορφώσουν", να του δώσουν ένα "ρόλο" (ή πολλούς "ρόλους"), να το κατευθύνουν, να το χειραγωγήσουν, να το υποδουλώσουν.
Και το τελικό αποτέλεσμα είναι ο "ανθρώπινος πολιτισμός" με την συσσώρευση χιλιετηρίδων εγωισμού κι ηλιθιότητας, αδικίας, διαμάχης και δυστυχίας.

Και μετά "μεγαλώνεις" και σε αναγκάζουν (η φύση, η κοινωνία, η ζωή, οι περιστάσεις) να αναλάβεις ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία, να βρεις μια "θέση" στον κόσμο και έτσι "γίνεσαι" κομμάτι αυτού του βάρβαρου μηχανισμού που κάνει κιμά τις υπάρξεις, πολτοποιεί τις ζωές και κονιρτοποιεί την ελευθερία, την αληθινή ζωή, τα "όνειρα".
Ταυτίζεσαι τόσο πολύ με τον "ρόλο" σου, περνούν τα χρόνια, πραγματοποιείς ένα σωρό πράγματα και στο τέλος, όταν θες να ζυγίσεις την ζωή σου, δεν έχεις ζύγια, δεν είχες ποτέ (αληθινές αξίες) ζύγια. Κι όλα όσα έζησες δεν αξίζουν τίποτα, εντελώς τίποτα...

Αλλά κι αν ψάξεις να βρεις την Αλήθεια, πάλι υπάρχουν πολλοί πρόθυμοι να σε παραπλανήσουν (επειδή είναι οι ίδιοι παραπλανημένοι – επειδή έχουν εγωισμό και ιδιοτέλεια κι υπολογίζουν το προσωπικό όφελος πάνω από όλα...).
Υπάρχουν φιλοσοφίες, θρησκείες, άνθρωποι που μιλούν για την Αλήθεια, για την Λύτρωση, για την Απελευθέρωση, την Σωτηρία. Έχουν βρει πολλές, πολλές λέξεις... που όμως δεν περιγράφουν παρά την πλάνη τους.

Υπάρχει ένα εγώ, ή "κάποια σταθερή βάση", τέλος πάντων, κάποια προσωπική ύπαρξη, που μπορεί να φωτισθεί, να σωθεί, να επιβιώσει στην αιωνιότητα – λένε.
Υπάρχει τρόπος να το πραγματοποιήσεις αυτό – λένε.
Ο Θεός θα σε σώσει, ο διαλογισμός ή η προσευχή θα σε οδηγήσει στην πραγματικότητα, η πνευματική προσπάθεια θα σε απελευθερώσει, η ορθή άσκηση, η προσπάθεια, είναι το παν – λένε.

Κι υπάρχουν εκατομμύρια οπαδοί που τρέχουν από εδώ κι από εκεί για να σωθούν (να διασώσουν τι;).

Στην πραγματικότητα η "λύση" είναι εξ' αρχής αδύνατη. Θέλουν να σώσουν όχι κάτι που υπάρχει ΟΝΤΙΚΑ – υποστασιακά, πραγματικά – αλλά κάτι που έχει μόνο οντολογικό χαρακτήρα (δηλαδή δεν είναι, αλλά φαίνεται πραγματικό, εκλαμβάνεται σαν υπαρκτό).

Υπάρχει τεράστια διαφορά. Γιατί η "ύπαρξη", το εγώ, η προσωπικότητα, δεν έχει οντικό χαρακτήρα, είναι μόνο μια λειτουργία (της αντίληψης), είναι νους, μια ψυχολογική λειτουργία, είναι σκέψη, κάτι δηλαδή κατασκευασμένο που είναι επιτελεί έργο, να συγκεντρώσει όλα τα βιώματα, τις εμπειρίες, τη γνώση, γύρω από αυτό το "φανταστικό" αντιληπτικό κέντρο (το εγώ), να τα οργανώνει, να τα εκλογικεύει, να πειθαρχεί στις αποφάσεις και να δραστηριοποιείται.

Αυτό που θέλουν να διασώσουν – όλοι οι επίδοξοι σωτήρες – είναι ακριβώς "αυτή η λειτουργία".

Είναι σαν να θέλεις να διασώσεις την κίνηση (που είναι μια μεταβολή σχέσεων, θέσεων), σαν να θέλεις να διασώσεις το "πέταγμα του πουλιού".
Αφήνει ίχνη η κίνηση; Αφήνει ίχνη το πουλί που πετάει; Μήπως είμαστε τρελοί;

Τελικά ποιά είναι η Αλήθεια για την Ύπαρξη; Πως πρέπει να ζούμε; Πως πρέπει να χρησιμοποιούμε την αντίληψη, την σκέψη, τις αισθήσεις, την αντίληψη του φυσικού κόσμου; Τι πρέπει να κάνουμε;

Εδώ και χιλιάδες χρόνια όλοι οι σοφοί του κόσμου (που δεν πρέπει να τους συγχέουμε με τους "επαγγελματίες" της θρησκείας) προσπάθησαν να δώσουν (μια πραγματική) απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα.

Αλλά υπάρχουν και οι άλλοι – οι πρακτικοί άνθρωποι – που τους ενδιαφέρει η "πραγματική ζωή", η οικονομική δραστηριότητα, η εξουσία, η διαχείριση της κοινωνίας, αυτοί που καταστρέφουν την Αλήθεια (δηλαδή την διαστρεβλώνουν), που επιβάλουν ιδεολογίες, νοοτροπίες, θεσμούς, δίκαιο, που διαχειρίζονται τις τύχες των ανθρώπων και τους οδηγούν σαν πρόβατα στο μαντρί της κοινωνίας (που διατηρούν στα "μέτρα" τους).

Αν δούμε πίσω στην ιστορία θα δούμε ότι όλοι οι μεγάλοι σοφοί άσκησαν έντονη κριτική πολιτισμού, διαχώρισαν την θέση τους από την "πολιτισμένη") κοινωνία, πρότειναν άλλους τρόπους ζωής.

Τελικά, πως απαντάμε στο ερώτημα Ύπαρξης; Γιατί, από την στιγμή που συνειδητοποιούμε την ύπαρξή μα – εξ' αρχής – πρέπει να αποφασίσουμε πως θα ζήσουμε, τι θα κάνουμε.

Θα "αναζητήσουμε" την Αλήθεια, την Αληθινή Ζωή; Ή θα στριμωχτούμε σαν πρόβατα μαζί με άλλα πρόβατα στο μαντρί της κοινωνίας, του πολιτισμού, της πραγματική (δήθεν) ζωής;

Στην πραγματικότητα η Φύση, η Ύπαρξη, η Ζωή, δεν έχει πρόβλημα, δεν "είναι" πρόβλημα. Το πρόβλημα το δημιουργεί ο άνθρωπος (το δημιουργούμε εμείς) όταν "μπλοκάρει" τη φυσική λειτουργία του νου, που είναι η έκτη αίσθηση και τις αισθήσεις και την αντίληψη του κόσμου γύρω μας. Το πρόβλημα βρίσκεται στο πως λειτουργούμε εμείς. Όταν αναστέλλουμε τη φυσική αντίληψη, την περιορίζουμε, την οργανώνουμε σε ένα (φανταστικό) εγώ – όταν τοποθετούμε έξω από εμάς όλο τον κόσμο, τους ανθρώπους τα πράγματα, τη φύση – λειτουργούμε εξ' αρχής λάθος.

Είναι ακριβώς η φυσική λειτουργία του νου που πρέπει να απελευθερωθεί από το εγώ, τις νοοτροπίες, τις αντιλήψεις, τις θεσμοποιημένες δραστηριότητες, την εγωιστική ανοησία και την ηλιθιότητα της καθημερινής ζωής. Όλα αυτά τα "ψυχολογικά" εμπόδια πρέπει να παραμεριστούν έτσι ώστε η Συνείδηση να λειτουργεί ελεύθερα, η αντίληψη να ρέει ελεύθερα προς τα έξω (χωρίς να "σταματάει" σε "εγώ", εγωισμό, συμφέρον, όφελος, όλες αυτές τις ανοησίες) και να αγκαλιάζει το παν, ό,τι μπαίνει στο χώρο της εποπτείας μας. Τότε δεν υπάρχουν διαχωρισμοί ανάμεσα στην Συνείδηση, την Αντίληψη, τον Κόσμο, τα άλλα πράγματα. Τότε βιώνουμε την ενότητα, είμαστε ένα με όλα. Τότε υπάρχουμε μέσα στον κόσμο κι επικοινωνούμε με όλα, τα αγγίζουμε πραγματικά, τα νοιώθουμε σαν μέρη της παγκόσμιας ύπαρξης. Το βουνό είναι βουνό (δεν είναι η ιδέα του βουνού), η θάλασσα είναι θάλασσα, η αίσθηση, το περιβάλλον, όσα βλέπουμε, οι ήχοι του κόσμου, οι μυρωδιές, όσα γευόμαστε, είναι όλα αληθινά κι όλα είναι εμπειρία της ενότητας. Όλα είναι φυσικά περιστατικά. Και σε μια τέτοια κατάσταση αντίληψης, ακόμα κι η σκέψη, όταν αναδύεται, αναγνωρίζεται σαν σκέψη, σαν ένα φυσικό περιστατικό, αναδύεται και χάνεται (όπως το σύννεφο στον ουρανό, όπως το κύμα στη θάλασσα), δεν αποτελεί πλέον εμπόδιο.

Είμαστε γαλήνιοι γιατί βρισκόμαστε ακριβώς εδώ, τώρα, όπου περιλαμβάνονται όλα, στο σπίτι μας, στην Αιωνιότητα.

Είμαστε ήσυχοι γιατί η ζωή εκπληρώνει τον προορισμό της κάθε στιγμή, καθώς ρέει – δεν υπάρχει άλλος σκοπός από την ίδια την Ζωή. Δεν χρειάζεται να γίνουμε κάτι, να πραγματοποιήσουμε κάτι, να εξελιχθούμε, να πάμε κάπου "αλλού".

Είμαστε ειρηνικοί γιατί όλα είναι ένα, είμαστε ένα με όλα... και το κακό ακόμα (που είναι πολύ και περισσεύει στο κόσμο) μας αφυπνίζει, μας ξυπνάει όπως το αγκάθι που μας τρυπά το δάχτυλο... Όλα έχουν την θέση τους.

Αυτή η κατάσταση της ενότητας, του ενιαίου χώρου ύπαρξης που περιλαμβάνει τα πάντα και την συνείδηση και την αντίληψη και τον κόσμο και τους άλλους και τα πράγματα, είναι η επιστροφή στην αρχική ενότητα.

Όλα είναι στη θέση τους, εμείς, ο κόσμος... Συμβαίνει κάτι κι ανταποκρινόμαστε, κάνουμε κάτι (που μας υποδεικνύουν οι ανάγκες της ζωής) κι ο κόσμος ανταποκρίνεται. Όλα είναι αλληλεξάρτηση, αλληλεπίδραση, μια και μοναδική ζωή, όχι χωριστά πράγματα.

Θυμάστε τι λέγαμε για το παιδί; – πως αντιλαμβάνεται το αθώο παιδί; – πριν αρχίσει να δημιουργεί αναστολές στην αντίληψή του, πριν αρχίσει να δομεί ένα "εγώ", που το διαμορφώνουν στην συνέχεια η "κοινωνία" κι οι περιστάσεις;

Ξαναγινόμαστε αθώοι σαν παιδιά. Αλλά έχοντας περάσει από την διαδικασία του "διαχωρισμού", της δυαδικότητας των αντιθέτων, έχοντας καταλάβει τον μηχανισμό, το νόημα όλης αυτής της λανθασμένης ζωής, είμαστε πλέον σοφοί, είμαστε σοφά παιδιά. Έχουμε κλείσει τον κύκλο.

Ο κλειστός κύκλος είναι ακριβώς το σύμβολο της ολοκλήρωσης, της πραγματικής απελευθέρωσης, της αληθινής φώτισης... Όχι της "φώτισης ενός εγώ", αλλά της φώτισης που ανατέλει όταν δύει το εγώ.

Επιστρέφοντας έτσι φωτισμένοι πλέον στην κοινωνία μπορούμε πραγματικά να επικοινωνήσουμε με τους ανθρώπους, να φτιάξουμε μια αληθινή κοινότητα, μια αληθινή κοινωνία, μια κοινωνία με (αιώνιες) αξίες, αληθινές αξίες, όχι ψεύτικες όπως είναι οι αξίες της κοινωνίας.

Είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε στον κόσμο.

Η πραγματικότητα έχει απέραντα βάθη. Αλλά είναι καλό να γνωρίζουμε ότι η "θάλασσα" που βρέχουμε τα πόδια μας είναι η "ίδια θάλασσα" που ταξιδεύει στα άγνωστα μέρη του κόσμου.

Η αιωνιότητα που βιώνουμε ήδη σε αυτό τον κόσμο επεκτείνεται μέσα στο χωρίς τέλος... και σε άλλους κόσμους, στο χωρίς ιδιότητες, στο Θεό, στον αληθινό Θεό (όχι στο Θεό-ιδέα της σκέψης των ανθρώπων).


Community: Ultimate Reality – Sacred Community – Trueland

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα