18 Απριλίου, 2014

Η Οδός

Η Οδός


Ο Αληθινός Εαυτός είναι η αιώνια βάση πάνω στην οποία χτίζονται όλες οι πρόσκαιρες αντιλήψεις, εμπειρίες, δραστηριότητες.
Είναι ο ουρανός που "φιλοξενεί" τα διαβατάρικα σύννεφα που εμφανίζονται από το "πουθενά" και χάνονται στους ορίζοντες του χρόνου.

Η κατανόηση της ζωής είναι σύλληψη του πραγματικού νοήματος "αυτού που συμβαίνει". Αυτή η κατανόηση δεν αποκτιέται με την συσσώρευση γνώσεων, εμπειριών, ή με δραστηριότητες.

Η πραγματική (πραγματωμένη) γνώση του Εαυτού, δηλαδή η βιωματική μετοχή στην αληθινή ουσία μας, είναι η πραγματική ζωή και ελευθερία.
Είναι η βιωματική μετοχή στο απεριόριστο, στην ενότητα της ύπαρξης, όπου όλα συνδέονται με αληθινή Αγάπη και μετουσιώνονται σε κοινή ουσία.

Αυτή είναι η μόνη αληθινή αυτογνωσία κι όχι η αυτογνωσία του περιορισμένου, του διαχωρισμένου εαυτού, του "φαινομενικού εαυτού", του "άρρωστου εαυτού" - αυτό είναι απλή "ψυχολογική" αυτογνωσία.
Η ειλικρινής αυτογνωσία είναι απλά ένα δίλλημα: Ή θα γιατρευτούμε, ή θα παραμένουμε μέσα στην αρρώστια.

Η οδός της αληθινής αυτογνωσίας (όχι της απλής ψυχολογικής αυτογνωσίας) είναι η μόνη οδός που Οδηγεί στην ελευθερία και στην αληθινή ζωή, στη χώρα της Αλήθειας.
Όχι η αποδοχή μιας διδασκαλίας ή η "πίστη" στα λόγια ενός άλλου ανθρώπου.
Κανείς δεν μπορεί να "χορτάσει" για λογαριασμό μας, ή να "ξεδιψάσει" για εμάς... είναι κάτι που πρέπει να κάνουμε μόνοι μας.
Η καταφυγή σε διδασκαλίες ή στα λόγια άλλων (συμπεριλαμβανομένου και του ομιλούντος) είναι όχι μόνο απόρριψη της αληθινής αυτογνωσίας, της ελευθερίας της ύπαρξης και της δράσης, είναι όχι απλά πνευματική αδυναμία, είναι καταφυγή σε ένα "τεχνητό παράδεισο", δηλαδή στη φαντασία, στο όνειρο, στη ψευδαίσθηση.

Η πραγματική ελευθερία (κι η αληθινή πνευματική επανάσταση) είναι η απελευθέρωση από τις "ψευδαισθήσεις" (δηλαδή από όλες τις δραστηριότητες που "παραποιούν" την πραγματικότητα, "αυτό που συμβαίνει"), όχι μια δραστηριότητα στο χώρο του γίγνεσθαι (της αντιληπτικής διαδικασίας και του χρόνου), όχι μια δραστηριότητα μέσα στην σκέψη, όχι μια διαδικασία (μια εξέλιξη) μέσα στον χρόνο.

Όλες οι δραστηριότητες μέσα στο γίγνεσθαι (όλες οι διαδικασίες μέσα στον χρόνο) είναι "ψευδαισθητικά ταξίδια" που μας αφήνουν στη "μέση" - όσες γνώσεις κι εμπειρίες κι αν συσσωρεύσουμε – μας αφήνουν πάλι μέσα στον χώρο της ψευδαίσθησης.
Η "Έξοδος" δεν γίνεται μέσω μιας τέτοιας δραστηριότητας. Είναι (η Έξοδος) μάλλον μια ολοκληρωτική "παραίτηση" από κάθε τέτοια δραστηριότητα.

Η πραγματική ελευθερία, η πραγματική επανάσταση είναι η Γνώση του Αληθινού Εαυτού μας κι όχι η διερεύνηση των "ψευδαισθητικών καταστάσεών" του.
Η ειλικρινής αυτογνωσία είναι η αρχή της σοφίας, αλλά αυτή η αυτογνωσία πρέπει να ανθίσει σε αληθινή αμάραντη αυτογνωσία... όπως το μπουμπούκι πρέπει να ολοκληρωθεί σε λουλούδι για να είναι λουλούδι.

Όταν – μέσα στην "άγνωστη στο βάθος" της ύπαρξή μας – "πάψουν" όλες οι ψευδαισθητικές δραστηριότητες, τότε μέσα σε αυτή την "υπαρξιακή σιωπή" γεννιέται η αντίληψη, η "αίσθηση", μιας διαφορετικής πραγματικότητας, που "αναγνωρίζεται» σαν το αληθινό, ζωντανό αλλά χωρίς ιδιότητες, χωρίς αλλοιώσεις, χωρίς όρια και περιορισμούς... η "γεύση" της αληθινής ύπαρξης, της αληθινής ζωής, της αληθινής εμπειρίας.
Είναι μια "αντίληψη" τελείως διαφορετική, καθαρή αντίληψη, χωρίς "παρατηρητή", χωρίς "εμπειρία", χωρίς "μνήμη", που υφίσταται μόνο όσο εκδηλώνεται.

Το αληθινό μπορεί να υπάρξει μονάχα μέσα στη σιωπή.
Όταν προσπαθούμε με την αντίληψη, την σκέψη – κάποια δραστηριότητα – να κατακτήσουμε το αληθινό, να το ζήσουμε, τότε αυτό που συλλαμβάνουμε είναι απλά μια εμπειρία της σκέψης, μια ακόμα ψευδαίσθηση, κάτι που η ίδια η σκέψη προβάλει και ζει και "βεβαιώνει" τον εαυτό της ότι είναι πραγματικό.
Η σκέψη μπορεί να ολοκληρωθεί μονάχα στην σιωπή, να φτάσει μονάχα μέχρι την σιωπή. Από εκεί και πέρα απλώνονται τα άγνωστα βάθη της πραγματικότητας.

Πρέπει να υπάρξει σιωπή, να "τελειώσουν" όλες οι δραστηριότητες, οι προσπάθειες, οι επιθυμίες, οι "εμπειρίες", για να αποκαλυφθεί το πραγματικό.
Αυτή ακριβώς η υπαρξιακή σιωπή (να βιώσεις την σιωπή) είναι η ελευθερία από τους περιορισμούς, από την συσσωρευμένη γνώση, την μνήμη, την φαντασία, από τον χρόνο (σαν διαδικασία εξέλιξης).
Όταν υπάρξει πραγματικά αυτή η σιωπή – που δεν είναι προϊόν προσπάθειας, επιθυμίας, δραστηριότητας – το πραγματικό τελείωμα των ψευδαισθήσεων, τότε βιώνουμε το άχρονο. Το βιώνουμε με τους δικούς Του όρους, στην δική Του κατάσταση – "εμείς" απουσιάζουμε τελείως.
Τότε – μονάχα τότε – βιώνουμε την αληθινή ουσία μας, τον αληθινό εαυτό μας, την πραγματική ελευθερία, την αληθινή ζωή, την αιωνιότητα. Τότε η αίσθηση της απεραντοσύνης έχει περιεχόμενο, η ειρήνη έχει απέραντο βάθος και η μακαριότητα έχει ατελείωτη έκταση.


Ultimate Reality

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα