Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Τέχνη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

05 Μαρτίου, 2014

Γιαννούλης Χαλεπάς: Ζωή μεταξύ τρέλας και λογικής

Γιαννούλης Χαλεπάς
Ο Γιαννούλης Χαλεπάς (Πύργος Τήνου, 14 Αυγούστου 1851 – Αθήνα, 15 Σεπτεμβρίου 1938) είναι ο πιο διακεκριμένος γλύπτης της νεότερης Ελλάδας, με μυθιστορηματική ζωή ανάμεσα στην τρέλα και τον θρίαμβο.

Ο Γιαννούλης Χαλεπάς ήταν γόνος οικογένειας φημισμένων Τηνίων μαρμαρογλυπτών. Ο πατέρας του, Ιωάννης, και ο θείος του είχαν μεγάλη οικογενειακή επιχείρηση μαρμαρογλυπτικής με παραρτήματα στο Βουκουρέστι, την Σμύρνη και τον Πειραιά. Ο Γιαννούλης, ο μεγαλύτερος από τα πέντε αδέλφια του, είχε έφεση στην μαρμαρογλυπτική και βοηθούσε τον πατέρα του στα έργα που ετοίμαζε ο τελευταίος για διάφορες εκκλησίες. Οι γονείς του τον προόριζαν για έμπορο, αλλά ο ίδιος τελικά αποφάσισε να σπουδάσει γλυπτική.

Από το 1869 έως το 1872, μαθήτευσε στο Σχολείον των Τεχνών (την μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών) με δάσκαλο τον Λεωνίδα Δρόση. Το 1873 έφυγε για το Μόναχο με υποτροφία του Πανελλήνιου Ιδρύματος Ευαγγελιστρίας Τήνου, για να συνεχίσει τις σπουδές του στην εκεί Ακαδημία Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μαξ φον Βίντμαν (Max von Windmann). Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Μόναχο, εξέθεσε τα έργα του "Το παραμύθι της Πεντάμορφης" και "Σάτυρος που παίζει με τον Έρωτα", για τα οποία και βραβεύθηκε. Παρουσίασε επίσης τον "Σάτυρο που παίζει με τον Έρωτα", μαζί με το ανάγλυφο της Φιλοστοργίας, στην Έκθεση των Αθηνών το έτος 1875.

19 Ιανουαρίου, 2014

Τέχνη και Βαρβαρότητα

Τέχνη και Βαρβαρότητα

"ἄγαλμα πᾶν ἐφ’ ᾧ τις ἀγάλλεται" (ΛΕΞΙΚΟΝ ΣΟΥΔΑ)

Στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνα, ἕνας Αὐστριακὸς συλλέκτης ἔργων τέχνης, ἀγόρασε σὲ δημοπρασία τὸν πίνακα "Ἡλιοβασίλεμα πάνω ἀπ' τὴν Ἀδριατική"(1910). Ὁ πίνακας συνοδευόταν ἀπὸ πιστοποιητικὸ ἐμπειρογνωμόνων ὅτι τὸ ἔργο ἀνήκει στὸ χαρισματικὸ πινέλο τοῦ Ραφαὲλ Ἰοακείμ Μπορονάλι, ἑνὸς ἐκ τῶν φωτεινοτέρων ἐκπροσώπων τῆς ἐξπρεσσιονιστικῆς σχολῆς. Στὴν πραγματικότητα ὁ καμβὰς ζωγραφίστηκε ἀπὸ ἕνα πινέλο, τὸ ὁποῖο ἔδεσε στὴν οὐρὰ ἑνὸς γαϊδάρου μία ὁμάδα καλλιτεχνῶν, μὲ ἀρχηγὸ τὸν Roland Dorzhele. Μάλιστα, κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐμπνευσμένης δημιουργίας δὲν παρέλειψαν νὰ φωτογραφίσουν τὴ στιγμή. Τὸ δὲ ὄνομα Boronali ἀποτελεῖ ἀναγραμματισμὸ τῆς λέξεως aliboron(=γάϊδαρος). Παρ' ὅλα ταῦτα, ὁ πίνακας ὄχι μόνο δὲν ἔχασε τὴν ἀξία του, ἀλλὰ σήμερα ἡ τιμὴ του ἀγγίζει ἀστρονομικὸ ποσό.

10 Ιανουαρίου, 2014

Aν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα

Aν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα - Ηρώ & Λέανδρος

Ποίημα ανώμυμης σαμάνας, σχόλιο , φίλου στο facebook.
To σχόλιο συγκινεί περισσότερο απο το ίδιο το ποίημα.


"Πρόκειται για ένα ποίημα που συγκινεί τόσο, επειδή εκφράζει ξεκάθαρα την σχέση ανάμεσα στην αρσενική και θηλυκή φύση. Στόχος του μάλλον είναι να διαφωτίσει, να εμπνεύσει, να τονώσει την εμπιστοσύνη.

02 Δεκεμβρίου, 2013

Η πολιτική λειτουργία της τέχνης



Τι πιστεύετε πως είναι ο καλλιτέχνης; Ένας ανόητος ο οποίος έχει απλά μάτια αν είναι ζωγράφος ή αυτιά αν είναι μουσικός; Αντίθετα, την ίδια στιγμή είναι ένα πολιτικό ον, το οποίο διαρκώς ανταποκρίνεται σε σπαραξικάρδια, φλογερά ή χαρούμενα γεγονότα και απέναντι στα οποία παίρνει θέση με ποικίλους τρόπους. Όχι, η ζωγραφική δε γίνεται για να διακοσμεί διαμερίσματα. Είναι ένα εργαλείο πολέμου για να επιτίθεται, αλλά και να αμύνεται ενάντια στον εχθρό.

Pablo Picasso, 1945

Η ακραιφνής αυτή ρήση του Πάμπλο Πικάσσο ενέχει απόλυτη κοινωνική και πολιτική επιθετικότητα η οποία συνάδει με τις συνθήκες ζωής και δημιουργίας της εποχής του. Στο σήμερα που οι κοινωνικοί και πολιτικοί όροι της καλλιτεχνικής δημιουργίας έχουν αισθητά διαφοροποιηθεί ηχεί κάπως παράταιρη, είναι αλήθεια. Ωστόσο, η μελέτη της ιστορίας των λειτουργιών που έχει γνωρίσει, υλοποιήσει και ενσωματώσει η τέχνη, στις διάφορες εποχές και στους διάφορους πολιτισμούς, ταυτίζεται, στην ουσία, με τη μελέτη της έννοιας και του περιεχομένου του έργου τέχνης, τις κοινωνικές αντιλήψεις για την τέχνη, τη θέση του καλλιτέχνη στην εκάστοτε κοινωνία, τις θεωρίες για την τέχνη, τους υποστηρικτικούς θεσμούς και τους μηχανισμούς προώθησης της καλλιτεχνικής δημιουργίας.

22 Νοεμβρίου, 2013

Εκπληκτικές αφίσες με κοινωνικό μήνυμα

Οι καλλιτέχνες στο πλευρό της προσπάθειας για την κοινωνική ευαισθητοποίηση στα διαφορετικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το ον που λέγεται άνθρωπος και συνολικότερα η πλάση ολόκληρη, από το κτήνος που επίσης λέγεται άνθρωπος.

Για την κατασκευή μιας γούνας, απαιτούνται 120 δέρματα μικρών ζώων

Furs

20 Νοεμβρίου, 2013

Με το βλέμμα στραμμένο στον μικρόκοσμο

Αντώνης Απέργης - Νεκρή Φύση
Την προσοχή του στην αλήθεια και τη μαγεία του μικρόκοσμου στρέφει ο ζωγράφος Αντώνης Απέργης μέσα από τα νέα του έργα, μικρών διαστάσεων, τα οποία φιλοτέχνησε μέσα στο 2013 και θα τα παρουσιάζει στον Εικαστικό Κύκλο από τις 16 Νοεμβρίου.

"Σε αντίθεση με την προηγούμενή μου έκθεση, στην οποία παρουσίασα τη γιγάντωση των αντικειμένων και των εικαστικών θεμάτων, στην τωρινή αποφάσισα να κάνω μικρά έργα, 20x20 έως 50x50 το μεγαλύτερο, γιατί θέλησα να δώσω έμφαση στον μικρόκοσμο. Σε μια μεγάλη επιφάνεια οι λεπτομέρειες υπάρχουν μεν, αλλά χάνονται. Εδώ θέλησα να τονίσω τη λεπτομέρεια γιατί θεωρώ ότι σε αυτή κρύβεται η ουσία", αναφέρει χαρακτηριστικά ο Αντώνης Απέργης και τονίζει πως "στην πολυτάραχη, εκκωφαντική, άχρωμη και βάναυση ζωή που βιώνουμε έχουμε λησμονήσει την σημαντότητα ενός μικρόκοσμου που γεννιέται μέσα από το φως, ανανεώνεται με τους συμπαντικούς φθόγγους της μουσικής και φωλιάζει μέσα μας ως η μοναδική αλήθεια της γένεσης του ΕΙΝΑΙ".

01 Νοεμβρίου, 2013

Μόνο αυτό θέλω να μάθω...

Kείμενο γραμμένο το 1890 από μια Ινδιάνα της Tribu των Oriah
Μεταφρ. Lunapiena


Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,
θ έ λ ω  να μάθω...
Τι Πράγμα στη Ζωή σε κάνει ν'ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
για να βρείς της καρδιάς τα  ό ν ε ι ρ α.

Δεν με ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι.
Θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο
και να φανείς αφελής για την  Α γ ά π η,
για το  Ό ν ε ι ρ ο  και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα...  ζ ω ν τ α ν ό ς.

30 Οκτωβρίου, 2013

Χίλιες και μία νύχτες

Χίλιες και μία νύχτες
γράφει η
Ισλαμολόγος - Ειδικές σπουδές πάνω στην Ιστορία, τον Πολιτισμό και την Πολιτική Σκέψη του Ισλάμ στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών (U.L.B.)


Μεγάλα λογοτεχνικά έργα είναι κυρίως εκείνα που απευθύνονται σε όλο τον κόσμο, σε μικρούς και μεγάλους, σε φτωχούς και πλούσιους, σε απλοϊκούς, αλλά και σε απαιτητικούς αναγνώστες. Είναι εκείνα που παραμένουν ανεξίτηλα στη μνήμη του κοινού γιατί, παρότι αντιπροσωπεύουν μία συγκεκριμένη εποχή, έναν πολιτισμό, έναν λαό, ταξιδεύουν αδιάκοπα έξω από χρονικούς, γεωγραφικούς και πολιτιστικούς περιορισμούς.

Οι "Χίλιες και μια Νύχτες" είναι αναμφισβήτητα ένα από αυτά τα έργα αφού επί αιώνες τώρα εκπροσωπεί τον αραβικό λόγο εκτός Ανατολής ενώ ταυτόχρονα συμπυκνώνει στη συλλογική μνήμη της Δύσης όλη τη γοητεία και τη νοσταλγία του αραβικού μεσαίωνα. Οι "Χίλιες και μια Νύχτες" (Alf lailah wa lailah) είναι ένα πολύχρωμο καλειδοσκόπιο μέσα από το οποίο παρελαύνει ολόκληρη η Ανατολή, απ' τη Δαμασκό ως το Κάιρο, απ' τη Βαγδάτη ως το Μαρόκο, απ' την Κωνσταντινούπολη ως τη Βασόρα κι ακόμα πιο πέρα.

Το γεγονός ότι οι περισσότεροι από εμάς ακούσαμε για πρώτη φορά κάποια από τις ιστορίες της Σαχραζάντ (Shahrazad) σε πολλή νεαρή ηλικία, έχει δημιουργήσει την εντύπωση, τουλάχιστον στις δυτικές κοινωνίες, ότι οι Χίλιες και μια Νύχτες είναι ένα παραμύθι για παιδιά. Άλλοτε πάλι, η αυθαίρετη ερμηνεία κάποιων ερωτικών ιστοριών που περιέχονται στις "Χίλιες και μια Νύχτες" και που χρησιμοποιήθηκαν ως υπόβαθρο για τη δημιουργία υποπροϊόντων της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, προκάλεσε την αίσθηση ότι πρόκειται για μια ερωτική ανθολογία λαϊκής κατανάλωσης. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα έργο ζωντανό, δυναμικό, ένα έργο που διαμορφώθηκε μέσα από την ατέλειωτη περιπλάνησή του μέσα στο χρόνο και το χώρο, που άλλοτε εμπλουτίσθηκε κι άλλοτε λογοκρίθηκε για να φτάσει σ' εμάς σε μια μορφή τόσο αλλοιωμένη που κάθε προσπάθεια πλήρους αποκατάστασης του είναι, αν όχι μάταιη, σίγουρα εξαιρετικά επίπονη.

20 Οκτωβρίου, 2013

Σιωπηλή Ποίηση: Το Κάλλος και οι υπαρξιακοί προβληματισμοί στην τέχνη (βασανίζομαι... λάθως)*

Salon, Neo-Simbolista flyer
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ (Ελ. Τύπος) το Σάββατο 19/10/13.


Η πραγματική ουσία της τέχνης της εποχής μας είναι πολύ μακριά και πρέπει να αναζητηθεί στο περιθώριο.

Με τα λόγια αυτά, πριν από λίγους μήνες, απευθύνθηκε ένα κάλεσμα σε ζωγράφους από την Ισπανική πολιτιστική ομάδα "Αίρεση και Κάλλος" (Herejia y Belleza) που εδρεύει στο Πανεπιστήμιο της Μαδρίτης. Το αποτέλεσμα: η πρώτη διεθνής έκθεση νεοσυμβολιστικής ζωγραφικής που λαμβάνει χώρα στην Ευρώπη εδώ και τουλάχιστον εκατό χρόνια με γενικό τίτλο "Για το Κάλλος και το Πνεύμα στην Τέχνη". Η έκθεση διεξάγεται στο Κέντρο Τεχνών του Αυτόνομου Πανεπιστημίου Μαδρίτης με διάρκεια από την 31η Οκτωβρίου ως την 30η Νοεμβρίου.

Συμμετέχουν 29 ζωγράφοι με 37 πρωτότυπα έργα που καλύπτουν το φάσμα των εικαστικών τεχνών και με κεντρικές θεματικές ενότητες εκείνες που έξηψαν τη φαντασία των ξεχασμένων – στις μέρες μας – Συμβολιστών της Μπελ Επόκ: Η μοιραία γυναίκα, οι νυχτερινές διαδρομές, οι εσχατολογικοί προβληματισμοί, οι έκπτωτοι άγγελοι, οι καταραμένοι ποιητές και η μεταμόρφωση εκφράζονται εκ νέου μέσα από τα μάτια δημιουργών του 21ου αιώνα. Η έκθεση πλαισιώνεται από μια σειρά ετήσιων εκδηλώσεων που διοργανώνει η Semana Gotica de Madrid (Γοτθική Εβδομάδα Μαδρίτης), με ομιλίες για την αισθητική και τη φιλοσοφία της τέχνης, όπως και θεατρικές και μουσικές παραστάσεις.

18 Αυγούστου, 2013

Αποχαιρετιστήρια επιστολή

Αποχαιρετιστήρια επιστολή
γράφει ο


Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν.

Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

06 Αυγούστου, 2013

Ελληνικές Ομορφιές

Άγιος Αχίλλειος, Πρέσπες
Δημητσάνα, Αρκαδία
Δημητσάνα, Αρκαδία
Φακίστρα, Πήλιο
Φλώρινα
Φολέγανδρος

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011)

Μέσα από το φακό του, η ιστορία της χώρας μας...
Περήφανοι που ο τόπος μας γέννησε έναν τόσο μεγάλο άνθρωπο και καλλιτέχνη...

Απόσπασμα από το λεύκωμα Κώστας Μπαλάφας. Φωτογραφικό οδοιπορικό στο Άγιον Όρος 1969-2001, εκδ. Αγιορείτικη Φωτοθήκη – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη, Άγιον Όρος - Αθήνα 2006.

[...] Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου.
Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί και αγγάρεψαν εμένα. Όταν είδα εγώ ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί, με μάγεψε και είπα "ένα τέτοιο εργαλείο θα 'θελα για να αποτυπώσω τα βιώματά μου και να καταχωρίσω τους ανθρώπους που έζησα και μόχθησα μαζί τους, που έζησα χαρές και λύπες". Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κάποτε, ώστε με ένα ρολόι και λίγες οικονομίες να αποκτήσω μια μηχανούλα. Ήταν μια junior Kodak με 7.7 φακό. Μετά από αυτό αγόρασα μιαν άλλη• πουλώντας τη μηχανή αυτή και πάλι με κάτι οικονομίες πήρα μια Robot. Με τη Robot και μ’ ένα φιλμ που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σ’ ένα βομβαρδιστικό ιταλικό που το ‘ριξαν τα αντιαεροπορικά μέσ’ τα Γιάννενα, κατάφερα να συνεχίσω• έκοβα κομματάκια, γέμιζα τις μπομπίνες κι έτσι φωτογράφισα τον Αγώνα.

20 Ιουλίου, 2013

Εκπληκτικές έγχρωμες φωτογραφίες της Ελλάδας του '20

Μια διαφορετική Ελλάδα πριν περίπου έναν αιώνα από τον φακό των Maynard Owen Williams / Wilhelm Tobien. Τοιχογραφία μιας εποχής που χάθηκε οριστικά. Οι φωτογραφίες (που φυσικά είναι ασπρόμαυρες) επεξεργάσθηκαν και "καθαρίστηκαν" μεταγενέστερα. Πηγή: Inspirefirst




The Insider

16 Ιουλίου, 2013

Βαριά άρρωστος ο κόσμος της σύγχρονης Τέχνης

Ντέιβιντ Χίκεϊ
Ο κορυφαίος τεχνοκριτικός Ντέιβιντ Χίκεϊ εγκαταλείπει το επάγγελμά του.

Ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς τεχνοκριτικούς εξαπέλυσε άγρια επίθεση στον κόσμο της σύγχρονης Τέχνης, λέγοντας ότι οποιοσδήποτε έχει διαβάσει "ένα κόμικ του Μπάτμαν" διαθέτει τα προσόντα για να σταδιοδρομήσει στο πεδίο αυτό.

Ο Ντέιβ Χίκεϊ, καθηγητής, έφορος μουσείων και συγγραφέας γνωστός για το ευρύτατο φάσμα της κριτικής του στόχευσης και την παθιασμένη υπεράσπιση της ομορφιάς στη συλλογή δοκιμίων του "The Invisible Dragon", γυρίζει την πλάτη του σε έναν κόσμο ο οποίος, όπως λέει, είναι αποστεωμένος, αυτοαναφορικός και όμηρος σε πλούσιους συλλέκτες που δεν έχουν κανένα σεβασμό για την τέχνη.

28 Ιουνίου, 2013

Η Τέχνη και η Κοινωνία

Η Τέχνη και η Κοινωνία
γράφει ο Herbert Read


Πολύπλευρος πνευματικός άνθρωπος ο σερ Χέρμπερτ Ρήντ γεννήθηκε το 1893 και πέθανε το 1968. Άγγλος ποιητής και κριτικός τέχνης και λογοτεχνίας υπήρξε μια από τις πλέον αντιπροσωπευτικές φυσιογνωμίες του εικοστού αιώνα. Σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Λιντς. Δίδαξε Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και του Λίβερπουλ (1935-36), του Λονδίνου (1940-42) και του Χάρβαρντ στη Μασαχουσέτη (1953-54), ενώ ήταν διευθυντής στο σοβαρότερο αγγλικό περιοδικό ιστορίας της τέχνης το περιοδικό "Μπέρλιγκτον" (1933-38). Το 1915 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τον τίτλο "Τα τραγούδια του χάους". Καθοριστική, όμως, για τη μετέπειτα πορεία του υπήρξε η στρατιωτική του θητεία κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου οι πολεμικές του εμπειρίες τον μετέτρεψαν σε υπέρμαχο της ειρήνης ασκώντας σημαντική επιρροή στα έργα του, όπως χαρακτηριστικά φαίνεται στην ποιητική συλλογή "Γυμνοί πολεμιστές" (1919). Κατά τη διάρκεια του πολέμου ίδρυσε μαζί με τον Φρανκ Ράτερ τη λογοτεχνική εφημερίδα "Τέχνες και γράμματα", μέσω της οποίας αντιμαχόταν συντηρητικές αξίες και πρακτικές. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο εργάστηκε αρχικά στο θησαυροφυλάκιο του Λονδίνου (1919-22) και στη συνέχεια διορίστηκε έφορος στο Μουσείο Βικτορίας και Αλβέρτου στη βρετανική πρωτεύουσα (1922-31), ενώ παράλληλα έγραφε κριτικές τέχνης για τον "Ακροατή" και δημοσίευε ποιήματά του στο "Κριτήριο". Το 1947 ίδρυσε με τον Ρόλαντ Πενρόουζ το Ινστιτούτο Σύγχρονης Τέχνης του Λονδίνου. Στις πολιτικές του πεποιθήσεις θεωρούσε τον εαυτό του αναρχικό και συνδύασε αρκετές φορές την πολιτική με την τέχνη και τη λογοτεχνία.

27 Αυγούστου, 2012

Το αλαλούμ της σύγχρονης τέχνης

Το αλαλούμ της σύγχρονης τέχνης
Καπέλλα Σιξτίνα του Μικελάντζελο
γράφει ο
καθηγητής Κοινωνιολογίας και συγγραφέας


Στον χώρο της σύγχρονης Τέχνης οι κρίσεις, ειδικά οι αρνητικές, δεν γίνονται δεκτές. Είναι σαν το πολιτικώς ορθό, που έχει φιμώσει κάθε διάλογο.

- Φ. ντε Μοντεμπέλλο

Πόσες φορές δεν σταθήκατε απορημένοι μπροστά σε κάποιο σύγχρονο "έργο Τέχνης", έχοντας την αλγεινή εντύπωση ότι ο καλλιτέχνης σας δουλεύει; Όταν στη συνέχεια προσφύγατε στο απαραίτητο συνοδευτικό κείμενο κάποιου "κριτικού", αντί να αισθανθείτε "διαφωτισμένοι" αναρωτηθήκατε εύλογα: "Τελικά, υπάρχει σήμερα Τέχνη;". Σε ένα ανέκδοτο στην Ελλάδα βιβλίο με συνεντεύξεις του Γουίλλιαμ Μπάροουζ, με τίτλο "The Job", ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας, μεταξύ άλλων πολλών και θαυμαστών λέει ότι "συμφέρον της Ιατρικής είναι η ύπαρξη της αρρώστιας, συμφέρον των βιομηχάνων είναι το αναλώσιμο και το εφήμερο".

15 Φεβρουαρίου, 2012

Λευκάδιος Χερν: ο Έλληνας Εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας

Λευκάδιος Χερν: ο Έλληνας Εθνικός ποιητής της Ιαπωνίας
Ο εθνικός συγγραφέας της Ιαπωνίας είναι ένας έλληνας ο Λευκάδιος Χερν ή Γιακομο Κουιζίμι. Τον χαρακτήρισαν "ο Παπαδιαμάντης της Άπω Ανατολής". Στη γεννέτειρά του τη Λευκάδα, η προτομή του Λευκάδιου Χερν βρίσκεται από το 1985 στο πάρκο των ποιητών - δίπλα στον Α. Βαλαωρίτη και τον Α. Σικελιανό. Επίσης ο δρόμος στο σπίτι που γεννήθηκε στο κέντρο της πόλης έχει το όνομά του (στα Ελληνικά και στα Ιαπωνικά) ενώ οι Πολιτιστικές ανταλλαγές με το Σιντσουκο στο Τόκιο και την Λευκάδα συνεχίζονται.

Η ιστορία του Λευκάδιου Χερν μοιάζει με παραμύθι και γι' αυτό έχει γίνει σίριαλ το 1987 στην ελληνική τηλεόραση με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Τσακίρη. Μάλιστα στο βιογραφικό μυθιστόρημα "Ή Οδύσσεια του Λευκάδιου Χερν", ο συγγραφέας Τζόναθαν Κολτ τον αποκαλεί "περιπλανώμενο φάντασμα". Ο Λευκάδος Χερν γεννήθηκε στην Λευκάδα τον Ιούνιο του 1850. Μητέρα του ήταν η Ρόζα Κασιμάτη, μια 25χρονη κοπέλα από τα Κύθηρα. Πατέρας του, ο Ιρλανδός ταγματάρχης Τσαρλς Χερν, ο οποίος υπηρετούσε ως στρατιωτικός γιατρός στα κατεχόμενα τότε από τους Βρετανούς, Ιόνια νησιά.

07 Σεπτεμβρίου, 2011

Οι καλύτερες φωτογραφίες του National Geographic για τον Αύγουστο του 2011

H μηνιαία συλλογή φωτογραφιών του National Geographic, εντυπωσιάζει και μας παρουσιάζει κρυμμένες γωνιές του πλανήτη μέσα από το φωτογραφικό φακό των φίλων του.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού τα κρυστάλλινα παγωμένα νερά του ποταμού και τα θαλάσσια σώματα που υπάρχουν μέσα στο πάρκο Peneda-Geres προσελκύουν χιλιάδες τουρίστες. H εποχιακή μαζική άφιξη των τουριστών είναι ένα πραγματικό τεστ για τους μόνιμους κατοίκους του πάρκου και για την διατήρηση του. (© Peter Essick)

Peter Essick - Peneda-Geres

17 Ιουλίου, 2011

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή
Από τον (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία).

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους, που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Επόμενη σελίδα