31 Αυγούστου, 2013

Είναι σημαντικό να φανταζόμαστε το μετά τον καπιταλισμό (Ντ. Χάρβεϊ)

Ντ. Χάρβεϊ
Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης
Πηγή: Red Pepper via RedNoteBook


Από τα ζητήματα της στέγασης μέχρι τους μισθούς, ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ υποστηρίζει ότι η εξέταση των αντιφάσεων του καπιταλισμού μπορεί να δείξει τον δρόμο προς έναν εναλλακτικό κόσμο.

- Ετοιμάζετε το νέο βιβλίο σας "Οι δεκαεπτά αντιφάσεις του καπιταλισμού". Γιατί επικεντρώνεστε σε αυτές;

- Η ανάλυση του καπιταλισμού δείχνει ότι υπάρχουν σημαντικές και θεμελιώδεις αντιφάσεις. Σε τακτά χρονικά διαστήματα οι αντιφάσεις αυτές ξεφεύγουν από τον έλεγχο και δημιουργούν κρίσεις. Σήμερα βρισκόμαστε μέσα σε μια κρίση και νομίζω ότι είναι σημαντικό να ρωτήσουμε "ποιες ήταν οι αντιφάσεις που μας οδήγησαν σε αυτήν;". "Πώς μπορούμε να αναλύσουμε την κρίση από την άποψη των αντιφάσεων;". Μια από τις μεγάλες ρήσεις του Μαρξ ήταν ότι "μια κρίση είναι πάντα το αποτέλεσμα υπόγειων αντιφάσεων". Ως εκ τούτου, θα πρέπει να ασχοληθούμε με αυτές, παρά με τα αποτελέσματά τους.

18 Αυγούστου, 2013

Αποχαιρετιστήρια επιστολή

Αποχαιρετιστήρια επιστολή
γράφει ο


Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.

Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’ αυτό που αξίζουν, αλλά γι’ αυτό που σημαίνουν.

Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως.

Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόνταν.

Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!

Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.

Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος.

13 Αυγούστου, 2013

Η ιδεολογία ως μορφή απάτης

Ιδεολογία
γράφει ο


Καμμία ιδεολογία δεν προσέφερε τίποτε απολύτως στην ανθρωπότητα πέρα από εγκλήματα και πολέμους.

Στην μακραίωνη ιστορία του ανθρώπου, όλοι οι πόλεμοι, όλες οι σφαγές, όλα τα έκτροπα έχουν γίνει στο όνομα ιδεών. Συμβαίνει δε, οι μεγαλύτερες πολιτικές απάτες να έχουν τις ρίζες τους σε ιδέες για την βελτίωση της ζωής του ανθρώπου – κάτι που είναι, βέβαια, και μέγα ζητούμενο.

Μπορούμε έτσι να πούμε ότι, παρά τον υπερβατικό χαρακτήρα τους, ή λόγω αυτού, οι ιδέες αποτελούν μία μορφή εξουσίας την οποίαν και αξιοποιούν κατά κόρον όλοι αυτοί που διατείνονται ότι εκφράζουν – ή, ακόμα χειρότερα, ενσαρκώνουν – τις ιδέες. Εξαίρεση στους πιο πάνω κανόνες αποτελούν οι ιδέες που θέλουν να υπάγονται στον πειραματισμό ή καλύτερα στην σκληρή δοκιμασία της επαλήθευσης ή της απορρόφησής τους. Πρόκειται, δηλαδή, για ιδέες που δεν έχουν τελεολογικό χαρακτήρα, αλλά τελούν υπό δοκιμή.

06 Αυγούστου, 2013

Ελληνικές Ομορφιές

Άγιος Αχίλλειος, Πρέσπες
Δημητσάνα, Αρκαδία
Δημητσάνα, Αρκαδία
Φακίστρα, Πήλιο
Φλώρινα
Φολέγανδρος

Κώστας Μπαλάφας (1920 - 2011)

Μέσα από το φακό του, η ιστορία της χώρας μας...
Περήφανοι που ο τόπος μας γέννησε έναν τόσο μεγάλο άνθρωπο και καλλιτέχνη...

Απόσπασμα από το λεύκωμα Κώστας Μπαλάφας. Φωτογραφικό οδοιπορικό στο Άγιον Όρος 1969-2001, εκδ. Αγιορείτικη Φωτοθήκη – Φωτογραφικό Αρχείο Μουσείου Μπενάκη, Άγιον Όρος - Αθήνα 2006.

[...] Γεννήθηκα σ’ ένα κακοτράχαλο ηπειρώτικο χωριό που λες πως και το ίδιο γεννήθηκε για αγώνες πρώτα με την ίδια τη φύση, για να μπορέσει να επιβιώσει στην κακοτράχαλη γη που γεννήθηκε. Και ένα μεγάλο μαράζι ήταν ο ξενιτεμός. Ξενιτεύτηκα νωρίς κι εγώ για λόγους βιοπορισμού, μόλις τέλειωσα το Δημοτικό —το τέλειωσα και δεν το τέλειωσα. Ήμουν τότε έντεκα χρονών και δούλευα σ’ ένα γαλακτοπωλείο. Πριν πιάσω τη μηχανή, είχα γράψει λίγα πράγματα με το μολύβι σ’ ένα μπλοκάκι, τα βιώματά μου.
Επειδή έγραφα και για το αφεντικό μου πράγματα όχι τόσο ευχάριστα, μου σκίσανε το μπλοκάκι και στενοχωρήθηκα πολύ γι’ αυτό, γιατί είχα γενικά όλα μου τα βιώματα, πως έφυγα από το χωριό μου, πως κατέβηκα σε μια πολιτεία όπου είδα φώτα που δεν τα έσβηνε η βροχή και ο αέρας, πως, τέλος πάντων, μπόρεσα να βοηθήσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στο αφεντικό μου αυτό είχαν έρθει κάτι συγγενείς του από την Αμερική, ομογενείς και θεώρησε υποχρέωσή του να τους ξεναγήσει σε διάφορα μέρη. Μια μέρα σκέφτηκαν να ανέβουν στην Πάρνηθα• είπανε, μάλιστα, να πάρουν και μιαν αναμνηστική φωτογραφία. Τότε ήταν τα κουτάκια αυτά τα Brownie της Kodak που στοίχιζαν πολύ φτηνά, ήταν εύκολα στη χρήση, γιατί είχαν aplanar φακό και δεν είχε απαιτήσεις για ειδικούς χειρισμούς. Κάποιος Θα έπρεπε όμως να κρατάει αυτό το κουτί για να φωτογραφηθούν αυτοί και αγγάρεψαν εμένα. Όταν είδα εγώ ότι αυτό που βλέπω μπροστά μου μπορώ να το αποτυπώσω στο χαρτί, με μάγεψε και είπα "ένα τέτοιο εργαλείο θα 'θελα για να αποτυπώσω τα βιώματά μου και να καταχωρίσω τους ανθρώπους που έζησα και μόχθησα μαζί τους, που έζησα χαρές και λύπες". Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου κάποτε, ώστε με ένα ρολόι και λίγες οικονομίες να αποκτήσω μια μηχανούλα. Ήταν μια junior Kodak με 7.7 φακό. Μετά από αυτό αγόρασα μιαν άλλη• πουλώντας τη μηχανή αυτή και πάλι με κάτι οικονομίες πήρα μια Robot. Με τη Robot και μ’ ένα φιλμ που έπεσε κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σ’ ένα βομβαρδιστικό ιταλικό που το ‘ριξαν τα αντιαεροπορικά μέσ’ τα Γιάννενα, κατάφερα να συνεχίσω• έκοβα κομματάκια, γέμιζα τις μπομπίνες κι έτσι φωτογράφισα τον Αγώνα.
Νεότερες Αναρτήσεις Επόμενη σελίδα